Darlleniadau’r Sul

Darlleniadau 1 Awst 2021
Y Drindod 9

Y Colect
Hollalluog Dduw,
a anfonaist dy Ysbryd Glân
i fod yn fywyd a goleuni i’th Eglwys,
agor ein calonnau i gyfoeth dy ras,
fel y dygwn ffrwyth yr Ysbryd
mewn cariad a llawenydd a thangnefedd;
trwy Iesu Grist ein Harglwydd,
sy’n fyw ac yn teyrnasu gyda thi
a’r Ysbryd Glân,
yn un Duw, yn awr ac am byth.

Yr Hen Destament: Exodus 16. 2-4, 9-15
Dechreuodd holl gynulliad pobl Israel rwgnach yn erbyn Moses ac Aaron yn yr anialwch, a dweud wrthynt, “O na fyddai’r ARGLWYDD wedi gadael inni farw yng ngwlad yr Aifft, lle’r oeddem yn cael eistedd wrth y crochanau cig a bwyta ein gwala o fwyd; ond yr ydych chwi wedi ein harwain allan yma i’r anialwch er mwyn lladd y dyrfa hon i gyd â newyn.”

Dywedodd Moses wrth Aaron, “Dywed wrth holl gynulliad pobl Israel, ‘Dewch yn agos at yr ARGLWYDD, oherwydd y mae ef wedi clywed eich grwgnach.'” A thra oedd Aaron yn siarad â hwy, a hwythau’n edrych tua’r anialwch, ymddangosodd gogoniant yr ARGLWYDD mewn cwmwl. Dywedodd yr ARGLWYDD wrth Moses, “Yr wyf wedi clywed grwgnach yr Israeliaid; dywed wrthynt, ‘Yn y cyfnos cewch fwyta cig, ac yn y bore cewch eich gwala o fara; yna byddwch yn gwybod mai myfi yw’r ARGLWYDD eich Duw.'” Yn yr hwyr daeth soflieir a gorchuddio’r gwersyll, ac yn y bore yr oedd haen o wlith o’i amgylch. Pan gododd y gwlith, yr oedd caenen denau ar hyd wyneb yr anialwch, mor denau â llwydrew ar y ddaear. Gwelodd yr Israeliaid ef, a dweud wrth ei gilydd, “Beth yw hwn?” Oherwydd nid oeddent yn gwybod beth ydoedd. Dywedodd Moses wrthynt, “Hwn yw’r bara a roddodd yr ARGLWYDD i chwi i’w fwyta.

Salm 78. 23-29
Yna, rhoes orchymyn i’r ffurfafen uchod, ac agorodd ddrysau’r nefoedd; glawiodd arnynt fanna i’w fwyta, a rhoi iddynt ŷd y nefoedd; yr oedd pobl yn bwyta bara angylion, a rhoes iddynt fwyd mewn llawnder. Gwnaeth i ddwyreinwynt chwythu yn y nefoedd, ac â’i nerth dygodd allan ddeheuwynt; glawiodd arnynt gig fel llwch, ac adar hedegog fel tywod ar lan y môr; parodd iddynt ddisgyn yng nghanol eu gwersyll, o gwmpas eu pebyll ym mhobman. Bwytasant hwythau a chawsant ddigon, oherwydd rhoes iddynt eu dymuniad.

Y Testament Newydd: Effesiaid 4. 1-16
Yr wyf fi, felly, sy’n garcharor er mwyn yr Arglwydd, yn eich annog i fyw yn deilwng o’r alwad a gawsoch. Byddwch yn ostyngedig ac addfwyn ym mhob peth, ac yn amyneddgar, gan oddef eich gilydd mewn cariad. Ymrowch i gadw, â rhwymyn tangnefedd, yr undod y mae’r Ysbryd yn ei roi. Un corff sydd, ac un Ysbryd, yn union fel mai un yw’r gobaith sy’n ymhlyg yn eich galwad; un Arglwydd, un ffydd, un bedydd, un Duw a Thad i bawb, yr hwn sydd goruwch pawb, a thrwy bawb, ac ym mhawb. Ond i bob un ohonom rhoddwyd gras, ei ran o rodd Crist. Am hynny y mae’r Ysgrythur yn dweud: “Esgynnodd i’r uchelder, gan arwain ei garcharorion yn gaeth; rhoddodd roddion i bobl.” Beth yw ystyr “esgynnodd”? Onid yw’n golygu ei fod wedi disgyn hefyd i barthau isaf y ddaear? Yr un a ddisgynnodd yw’r un a esgynnodd hefyd ymhell uwchlaw’r nefoedd i gyd, i lenwi’r holl greadigaeth. A dyma’i roddion: rhai i fod yn apostolion, rhai yn broffwydi, rhai yn efengylwyr, rhai yn fugeiliaid ac yn athrawon, i gymhwyso’r saint i waith gweinidogaeth, i adeiladu corff Crist. Felly y cyrhaeddwn oll hyd at yr undod a berthyn i’r ffydd ac i adnabyddiaeth o Fab Duw. Y nod yw dynoliaeth lawn dwf, a’r mesur yw’r aeddfedrwydd sy’n perthyn i gyflawnder Crist. Nid ydym i fod yn fabanod mwyach, yn cael ein lluchio gan donnau a’n gyrru yma a thraw gan bob rhyw awel o athrawiaeth, wedi ein dal gan ystryw y rhai sy’n ddyfeisgar i gynllwynio twyll. Na, gadewch i ni ddilyn y gwir mewn cariad, a thyfu ym mhob peth i Grist. Ef yw’r pen, ac wrtho ef y mae’r holl gorff yn cael ei ddal wrth ei gilydd a’i gysylltu drwy bob cymal sy’n rhan ohono. Felly, trwy weithgarwch cyfaddas pob un rhan, ceir prifiant yn y corff, ac y mae’n ei adeiladu ei hun mewn cariad.

Yr Efengyl: Ioan 6. 24-35
Felly, pan welodd y dyrfa nad oedd Iesu yno, na’i ddisgyblion chwaith, aethant hwythau i’r cychod hyn a hwylio i Gapernaum i chwilio am Iesu. Fe’i cawsant ef yr ochr draw i’r môr, ac meddent wrtho, “Rabbi, pryd y daethost ti yma?” Atebodd Iesu hwy, “Yn wir, yn wir, rwy’n dweud wrthych, yr ydych yn fy ngheisio i, nid am ichwi weld arwyddion, ond am ichwi fwyta’r bara a chael digon. Gweithiwch, nid am y bwyd sy’n darfod, ond am y bwyd sy’n para i fywyd tragwyddol. Mab y Dyn a rydd hwn ichwi, oherwydd arno ef y mae Duw y Tad wedi gosod sêl ei awdurdod.” Yna gofynasant iddo, “Beth sydd raid inni ei wneud i gyflawni’r gweithredoedd a fyn Duw?” Atebodd Iesu, “Dyma’r gwaith a fyn Duw: eich bod yn credu yn yr un y mae ef wedi ei anfon.” “Os felly,” meddent wrtho, “pa arwydd a wnei di, i ni gael gweld a chredu ynot? Beth fedri di ei wneud? Cafodd ein hynafiaid fanna i’w fwyta yn yr anialwch, fel y mae’n ysgrifenedig, ‘Rhoddodd iddynt fara o’r nef i’w fwyta.'” Yna dywedodd Iesu wrthynt, “Yn wir, yn wir, rwy’n dweud wrthych, nid Moses sydd wedi rhoi’r bara o’r nef ichwi, ond fy Nhad sydd yn rhoi ichwi y gwir fara o’r nef. Oherwydd bara Duw yw’r hwn sy’n disgyn o’r nef ac yn rhoi bywyd i’r byd.” Dywedasant wrtho ef, “Syr, rho’r bara hwn inni bob amser.” Meddai Iesu wrthynt, “Myfi yw bara’r bywyd. Ni bydd eisiau bwyd byth ar y sawl sy’n dod ataf fi, ac ni bydd syched byth ar y sawl sy’n credu ynof fi.

Testun allan o Gair yr Arglwydd 2011 – yr Eglwys yng Nghymru Hawlfraint © Cyhoeddiadau’r Eglwys yng Nghymru 2011