Darlleniadau’r

Y Drindod 4. 28..06. 2026.

Colect

Cyfoes

O Dduw, gwarchodwr pob un sy’n ymddiried ynot, nad oes dim yn nerthol hebot ti,

na dim yn sanctaidd, ychwanega ac amlha dy drugaredd arnom,

fel y gallwn, a thi yn llywodraethwr ac yn arweinydd i ni,

dreiddio trwy bethau tymhorol fel na chollwn yn y diwedd y pethau tragwyddol;

caniatâ hyn, Dad nefol, er mwyn Iesu Grist ein Harglwydd,

sy’n fyw ac yn teyrnasu gyda thi,

yn undod yr Ysbryd Glân, yn un Duw, yn awr ac am byth. Amen.

Parhaol

Genesis 22. 1-14

Wedi’r pethau hyn, rhoddodd Duw brawf ar Abraham. “Abraham,” meddai wrtho, ac atebodd yntau, “Dyma fi.” Yna dywedodd, “Cymer dy fab, dy unig fab Isaac, sy’n annwyl gennyt, a dos i wlad Moreia, ac offryma ef yno yn boethoffrwm ar y mynydd a ddangosaf iti.” Felly cododd Abraham yn fore, cyfrwyodd ei asyn, a chymryd dau lanc gydag ef, a’i fab Isaac; a holltodd goed i’r poethoffrwm, a chychwynnodd i’r lle y dywedodd Duw wrtho. Ar y trydydd dydd cododd Abraham ei olwg, a gwelodd y lle o hirbell. Yna dywedodd Abraham wrth ei lanciau, “Arhoswch chwi yma gyda’r asyn; mi af finnau a’r bachgen draw ac addoli, ac yna dychwelwn atoch.” Cymerodd goed y poethoffrwm a’u gosod ar ei fab Isaac; a chymerodd y tân a’r gyllell yn ei law ei hun. Ac felly yr aethant ill dau ynghyd. Yna dywedodd Isaac wrth ei dad Abraham, “Fy nhad.” Atebodd yntau, “Ie, fy mab?” Ac meddai Isaac, “Dyma’r tân a’r coed; ond ble mae oen y poethoffrwm?” Dywedodd Abraham, “Duw ei hun fydd yn darparu oen y poethoffrwm, fy mab.” Ac felly aethant ill dau gyda’i gilydd.

Wedi iddynt gyrraedd i’r lle’r oedd Duw wedi dweud wrtho, adeiladodd Abraham allor, trefnodd y coed, a rhwymodd ei fab Isaac a’i osod ar yr allor, ar ben y coed. Yna estynnodd Abraham ei law, a chymryd y gyllell i ladd ei fab. Ond galwodd angel yr ARGLWYDD arno o’r nef, a dweud, “Abraham! Abraham!” Dywedodd yntau, “Dyma fi.” A dywedodd, “Paid â gosod dy law ar y bachgen, na gwneud dim iddo; oherwydd gwn yn awr dy fod yn ofni Duw, gan nad wyt wedi gwrthod rhoi dy fab, dy unig fab, i mi.” Cododd Abraham ei olwg ac edrych, a dyna lle’r oedd hwrdd y tu ôl iddo wedi ei ddal gerfydd ei gyrn mewn drysni; aeth Abraham a chymryd yr hwrdd a’i offrymu yn boethoffrwm yn lle ei fab. Ac enwodd Abraham y lle hwnnw, “Yr ARGLWYDD sy’n darparu”; fel y dywedir hyd heddiw, “Ar fynydd yr ARGLWYDD fe ddarperir.”

Salm 13

Testun Beiblaidd

Am ba hyd, ARGLWYDD, yr anghofi fi’n llwyr? Am ba hyd y cuddi dy wyneb oddi wrthyf? Am ba hyd y dygaf loes yn fy enaid, a gofid yn fy nghalon ddydd ar ôl dydd? Am ba hyd y bydd fy ngelyn yn drech na mi?

Edrych arnaf ac ateb fi, O ARGLWYDD fy Nuw; goleua fy llygaid rhag imi gysgu hun marwolaeth, rhag i’m gelyn ddweud, “Gorchfygais ef”, ac i’m gwrthwynebwyr lawenhau pan gwympaf.

Ond yr wyf fi’n ymddiried yn dy ffyddlondeb, a chaiff fy nghalon lawenhau yn dy waredigaeth; canaf i’r ARGLWYDD, am iddo fod mor hael wrthyf.

Rhufeiniaid 6. 12-23

Felly, nid yw pechod i deyrnasu yn eich corff marwol a’ch gorfodi i ufuddhau i’w chwantau. Peidiwch ag ildio eich cyneddfau corfforol i bechod, i’w defnyddio i amcanion drwg. Yn hytrach, ildiwch eich hunain i Dduw, yn rhai byw o blith y meirw, ac ildiwch eich cyneddfau iddo, i’w defnyddio i amcanion da. Nid chaiff pechod arglwyddiaethu arnoch, oherwydd nid ydych mwyach dan deyrnasiad cyfraith, ond dan deyrnasiad gras.

Ond beth sy’n dilyn? A ydym i ymroi i bechu, am nad ydym dan deyrnasiad cyfraith, ond dan deyrnasiad gras? Ddim ar unrhyw gyfrif! Onid ydych yn gwybod, os ydych yn eich ildio eich hunain ag ufudd-dod caethwas i rywun, mai caethion ydych i’r sawl sy’n cael eich ufudd-dod; prun bynnag a ydych yn gaethion i bechod, a marwolaeth yn dilyn, neu’n gaethion i ufudd-dod, a chyfiawnder yn dilyn? Ond, diolch i Dduw, yr ydych chwi, a fu’n gaethion i bechod, yn awr wedi rhoi ufudd-dod calon i’r patrwm hwnnw o athrawiaeth y traddodwyd chwi iddo. Cawsoch eich rhyddhau oddi wrth bechod, ac aethoch yn gaethion i gyfiawnder. Yr wyf yn arfer ymadroddion cyfarwydd, o achos eich cyfyngiadau dynol chwi. Fel yr ildiasoch eich cyneddfau corfforol gynt i fod yn gaethion i aflendid ac anghyfraith, a phenrhyddid yn dilyn, felly ildiwch hwy yn awr i fod yn gaethion i gyfiawnder, a bywyd sanctaidd yn dilyn.

Pan oeddech yn gaeth i bechod, yr oeddech yn rhydd oddi wrth gyfiawnder. Ond beth oedd ffrwyth y cyfnod hwnnw? Onid pethau sy’n codi cywilydd arnoch yn awr? Oherwydd diwedd y pethau hyn yw marwolaeth. Ond yn awr yr ydych wedi eich rhyddhau oddi wrth bechod, a’ch gwneud yn gaethion i Dduw, ac y mae ffrwyth hyn yn eich meddiant, sef bywyd sanctaidd, a’r diwedd fydd bywyd tragwyddol. Y mae pechod yn talu cyflog, sef marwolaeth; ond rhoi yn rhad y mae Duw, rhoi bywyd tragwyddol yng Nghrist Iesu ein Harglwydd.

Mathew 10. 40-42

“Y mae’r sawl sy’n eich derbyn chwi yn fy nerbyn i, a’r sawl sy’n fy nerbyn i yn derbyn yr hwn a’m hanfonodd i. Pwy bynnag sy’n derbyn proffwyd am ei fod yn broffwyd, fe gaiff wobr proffwyd, a phwy bynnag sy’n derbyn un cyfiawn am ei fod yn un cyfiawn, fe gaiff wobr un cyfiawn. A phwy bynnag a rydd gymaint â chwpanaid o ddŵr oer i un o’r rhai bychain hyn am ei fod yn ddisgybl, yn wir, ‘rwy’n dweud wrthych, ni chyll ei wobr.”

Cysylltedig

Jeremeia 28. 5-9

Yna llefarodd y proffwyd Jeremeia wrth Hananeia y proffwyd, yng ngŵydd yr offeiriaid a’r holl bobl a safai yn nhŷ’r ARGLWYDD, gan ddweud, “Amen, gwnaed yr ARGLWYDD felly; cadarnhaed yr ARGLWYDD y geiriau a broffwydaist, ac adfer o Fabilon i’r lle hwn lestri tŷ’r ARGLWYDD, a’r holl gaethglud. Ond gwrando yn awr ar y gair hwn a lefaraf yn dy glyw, ac yng nghlyw’r holl bobl: bu’r proffwydi a fu o’m blaen i ac o’th flaen di, o’r amser gynt, yn proffwydo rhyfeloedd a newyn a haint yn erbyn gwledydd lawer a theyrnasoedd mawrion. Am y sawl sy’n proffwydo heddwch, gwyddys am y proffwyd hwnnw, mai’r ARGLWYDD yn wir a’i hanfonodd, os daw ei air i ben.”

Salm 89. 1-4, 15-18 neu 89. 8-18

Testun Beiblaidd

Salm 89. 1-4, 15-18

Canaf byth am dy gariad, O ARGLWYDD, ac â’m genau mynegaf dy ffyddlondeb dros y cenedlaethau; oherwydd y mae dy gariad wedi ei sefydlu dros byth, a’th ffyddlondeb mor sicr â’r nefoedd.

Dywedaist, “Gwneuthum gyfamod â’m hetholedig, a thyngu wrth Ddafydd fy ngwas, ‘Gwnaf dy had yn sefydlog am byth, a sicrhau dy orsedd dros y cenedlaethau.'”

Gwyn eu byd y bobl sydd wedi dysgu dy glodfori, sy’n rhodio, ARGLWYDD, yng ngoleuni dy wyneb, sy’n gorfoleddu bob amser yn dy enw, ac yn llawenhau yn dy gyfiawnder. Oherwydd ti yw gogoniant eu nerth, a thrwy dy ffafr di y dyrchefir ein corn. Oherwydd y mae ein tarian yn eiddo i’r ARGLWYDD, a’n brenin i Sanct Israel.

Salm 89. 8-18

O ARGLWYDD Dduw y lluoedd, pwy sydd nerthol fel tydi, O ARGLWYDD, gyda’th ffyddlondeb o’th amgylch? Ti sy’n llywodraethu ymchwydd y môr; pan gyfyd ei donnau, yr wyt ti’n eu gostegu. Ti a ddrylliodd Rahab yn gelain; gwasgeraist dy elynion â nerth dy fraich. Eiddot ti yw’r nefoedd, a’r ddaear hefyd; ti a seiliodd y byd a’r cyfan sydd ynddo. Ti a greodd ogledd a de; y mae Tabor a Hermon yn moliannu dy enw. Y mae gennyt ti fraich nerthol; y mae dy law yn gref, dy ddeheulaw wedi ei chodi. Cyfiawnder a barn yw sylfaen dy orsedd; y mae cariad a gwirionedd yn mynd o’th flaen. Gwyn eu byd y bobl sydd wedi dysgu dy glodfori, sy’n rhodio, ARGLWYDD, yng ngoleuni dy wyneb, sy’n gorfoleddu bob amser yn dy enw, ac yn llawenhau yn dy gyfiawnder. Oherwydd ti yw gogoniant eu nerth, a thrwy dy ffafr di y dyrchefir ein corn. Oherwydd y mae ein tarian yn eiddo i’r ARGLWYDD, a’n brenin i Sanct Israel.

Rhufeiniaid 6. 12-23

Mathew 10. 40-42