Darlleniadau’r

Pasg 3. 19.04. 2026

Colect

Cyfoes

Hollalluog Dad, a wnaethost yn dy drugaredd mawr y disgyblion yn llawen

o weld yr Arglwydd atgyfodedig: dyro inni’r fath adnabyddiaeth o’i bresenoldeb,

fel y cawn ein hatgyfnerthu a’n cynnal gan ei fywyd atgyfodedig,

a’th wasanaethu’n barhaus mewn cyfiawnder a gwirionedd;

trwy Iesu Grist ein Harglwydd, sy’n fyw ac yn teyrnasu gyda thi

a’r Ysbryd Glân, yn un Duw, yn awr ac am byth. Amen.

Actau 2. 14a, 36-41

Safodd Pedr ynghyd â’r un ar ddeg, a chododd ei lais a’u hannerch: Felly gwybydded holl dŷ Israel yn sicr fod Duw wedi ei wneud ef yn Arglwydd ac yn Feseia, yr Iesu hwn a groeshoeliasoch chwi.”

Pan glywsant hyn, fe’u dwysbigwyd yn eu calon, a dywedasant wrth Pedr a’r apostolion eraill, “Beth a wnawn ni, gyfeillion?” Meddai Pedr wrthynt, “Edifarhewch, a bedyddier pob un ohonoch yn enw Iesu Grist er maddeuant eich pechodau, ac fe dderbyniwch yr Ysbryd Glân yn rhodd. Oherwydd i chwi y mae’r addewid, ac i’ch plant ac i bawb sydd ymhell, pob un y bydd i’r Arglwydd ein Duw ni ei alw ato.” Ac â geiriau eraill lawer y tystiolaethodd ger eu bron, a’u hannog, “Dihangwch rhag y genhedlaeth wyrgam hon.” Felly bedyddiwyd y rhai a dderbyniodd ei air, ac ychwanegwyd atynt y diwrnod hwnnw tua thair mil o bersonau.

Salm 116. 1-4, 12-19 neu 116. 1-8

Testun Beiblaidd

1-4

Yr wyf yn caru’r ARGLWYDD, am iddo wrando ar lef fy ngweddi, am iddo droi ei glust ataf y dydd y gwaeddais arno. Yr oedd clymau angau wedi tynhau amdanaf, a gefynnau Sheol wedi fy nal, a minnau’n dioddef adfyd ac ing. Yna gelwais ar enw’r ARGLWYDD: “Yr wyf yn erfyn, ARGLWYDD, gwared fi.”

5-8

Graslon yw’r ARGLWYDD, a chyfiawn, ac y mae ein Duw ni’n tosturio. Ceidw’r ARGLWYDD y rhai syml; pan ddarostyngwyd fi, fe’m gwaredodd. Gorffwysa unwaith eto, fy enaid, oherwydd bu’r ARGLWYDD yn hael wrthyt; oherwydd gwaredodd fy enaid rhag angau, fy llygaid rhag dagrau, fy nhraed rhag baglu.

12-19

Sut y gallaf dalu i’r ARGLWYDD am ei holl haelioni tuag ataf? Dyrchafaf gwpan iachawdwriaeth, a galw ar enw’r ARGLWYDD. Talaf fy addunedau i’r ARGLWYDD ym mhresenoldeb ei holl bobl. Gwerthfawr yng ngolwg yr ARGLWYDD yw marwolaeth ei ffyddloniaid. O ARGLWYDD, dy was yn wir wyf fi, gwas o hil gweision; yr wyt wedi datod fy rhwymau. Rhof i ti offrwm diolch, a galw ar enw’r ARGLWYDD. Talaf fy addunedau i’r ARGLWYDD ym mhresenoldeb ei holl bobl, yng nghynteddau tŷ’r ARGLWYDD yn dy ganol di, O Jerwsalem. Molwch yr ARGLWYDD.

1 Pedr 1. 17-23

Ac os fel Tad yr ydych yn galw ar yr hwn sydd yn barnu’n ddidderbynwyneb yn ôl gwaith pob un, ymddygwch mewn parchedig ofn dros amser eich alltudiaeth. Gwyddoch nad â phethau llygradwy, arian neu aur, y prynwyd ichwi ryddid oddi wrth yr ymarweddiad ofer a etifeddwyd gennych, ond â gwaed gwerthfawr Un oedd fel oen di-fai a di-nam, sef Crist. Yr oedd Duw wedi ei ddewis cyn seilio’r byd, ac amlygwyd ef yn niwedd yr amserau er eich mwyn chwi sydd drwyddo ef yn credu yn Nuw, yr hwn a’i cyfododd ef oddi wrth y meirw ac a roes iddo ogoniant, fel y byddai eich ffydd a’ch gobaith chwi yn Nuw.

Gan eich bod, trwy eich ufudd-dod i’r gwirionedd, wedi puro eich eneidiau nes ennyn brawdgarwch diragrith, carwch eich gilydd o galon bur yn angerddol. Yr ydych wedi eich geni o’r newydd, nid o had llygradwy, ond anllygradwy, trwy air Duw, sydd yn fyw ac yn aros.

Luc 24. 13-35

Yn awr, yr un dydd, yr oedd dau ohonynt ar eu ffordd i bentref, oddeutu un cilomedr ar ddeg o Jerwsalem, o’r enw Emaus. Yr oeddent yn ymddiddan â’i gilydd am yr holl ddigwyddiadau hyn. Yn ystod yr ymddiddan a’r trafod, nesaodd Iesu ei hun atynt a dechrau cerdded gyda hwy, ond rhwystrwyd eu llygaid rhag ei adnabod ef. Meddai wrthynt, “Beth yw’r sylwadau hyn yr ydych yn eu cyfnewid wrth gerdded?” Safasant hwy, a’u digalondid yn eu hwynebau. Atebodd yr un o’r enw Cleopas, “Rhaid mai ti yw’r unig ymwelydd â Jerwsalem nad yw’n gwybod am y pethau sydd wedi digwydd yno y dyddiau diwethaf hyn.” “Pa bethau?” meddai wrthynt. Atebasant hwythau, “Y pethau sydd wedi digwydd i Iesu o Nasareth, dyn oedd yn broffwyd nerthol ei weithredoedd a’i eiriau yng ngŵydd Duw a’r holl bobl. Traddododd ein prif offeiriaid ac aelodau ein Cyngor ef i’w ddedfrydu i farwolaeth, ac fe’i croeshoeliasant. Ein gobaith ni oedd mai ef oedd yr un oedd yn mynd i brynu Israel i ryddid, ond at hyn oll, heddiw yw’r trydydd dydd er pan ddigwyddodd y pethau hyn. Er hynny, fe’n syfrdanwyd gan rai gwragedd o’n plith; aethant yn y bore bach at y bedd, a methasant gael ei gorff, ond dychwelsant gan daeru eu bod wedi gweld angylion yn ymddangos, a bod y rheini’n dweud ei fod ef yn fyw. Aeth rhai o’n cwmni allan at y bedd, a’i gael yn union fel y dywedodd y gwragedd, ond ni welsant mohono ef.” Meddai Iesu wrthynt, “Mor ddiddeall ydych, a mor araf yw eich calonnau i gredu’r cwbl a lefarodd y proffwydi! Onid oedd yn rhaid i’r Meseia ddioddef y pethau hyn, a mynd i mewn i’w ogoniant?” A chan ddechrau gyda Moses a’r holl broffwydi, dehonglodd iddynt y pethau a ysgrifennwyd amdano ef ei hun yn yr holl Ysgrythurau.

Wedi iddynt nesáu at y pentref yr oeddent ar eu ffordd iddo, cymerodd ef arno ei fod yn mynd ymhellach. Ond meddent wrtho, gan bwyso arno, “Aros gyda ni, oherwydd y mae hi’n nosi, a’r dydd yn dirwyn i ben.” Yna aeth i mewn i aros gyda hwy. Wedi cymryd ei le wrth y bwrdd gyda hwy, cymerodd y bara a bendithio, a’i dorri a’i roi iddynt. Agorwyd eu llygaid hwy, ac adnabuasant ef. A diflannodd ef o’u golwg. Meddent wrth ei gilydd, “Onid oedd ein calonnau ar dân ynom wrth iddo siarad â ni ar y ffordd, pan oedd yn egluro’r Ysgrythurau inni?” Codasant ar unwaith a dychwelyd i Jerwsalem. Cawsant yr un ar ddeg a’u dilynwyr wedi ymgynnull ynghyd ac yn dweud fod yr Arglwydd yn wir wedi ei gyfodi, ac wedi ymddangos i Simon. Adroddasant hwythau yr hanes am eu taith, ac fel yr oeddent wedi ei adnabod ef ar doriad y bara.

Seffaneia 3. 14-20

Cân, ferch Seion; gwaedda’n uchel, O Israel; llawenha a gorfoledda â’th holl galon, ferch Jerwsalem. Trodd yr ARGLWYDD dy gosb oddi wrthyt, a symud dy elynion. Y mae brenin Israel, yr ARGLWYDD, yn dy ganol, ac nid ofni ddrwg mwyach. Y dydd hwnnw dywedir wrth Jerwsalem, “Nac ofna, Seion, ac na laesa dy ddwylo; y mae’r ARGLWYDD dy Dduw yn dy ganol, yn rhyfelwr i’th waredu; fe orfoledda’n llawen ynot, a’th adnewyddu yn ei gariad; llawenycha ynot â chân fel ar ddydd gŵyl. Symudaf aflwydd ymaith oddi wrthyt, rhag bod iti gywilydd o’i blegid. Wele fi’n talu’r pwyth i’th orthrymwyr yn yr amser hwnnw; gwaredaf y rhai cloff a chasglaf y rhai gwasgaredig, a rhof iddynt glod ac enw yn holl dir eu gwarth. Y pryd hwnnw, pan fydd yn amser i’ch casglu, mi ddof â chwi adref; oherwydd rhof i chwi glod ac enw ymhlith holl bobloedd y ddaear, pan adferaf eich llwyddiant yn eich gŵydd,” medd yr ARGLWYDD.