Darlleniadau’r

Pasg 5. 03.05. 2026

Colect

Cyfoes

Hollalluog Dduw, a orchfygaist angau trwy dy uniganedig Fab

ac a agoraist i ni borth y bywyd tragwyddol: bydded i’th ras ein rhagflaenu

a dyro ddeisyfiadau da yn ein meddyliau fel y gallwn, trwy dy gymorth parhaus di,

eu dwyn i berffeithrwydd cyflawn; trwy Iesu Grist ein Harglwydd atgyfodedig,

sy’n fyw ac yn teyrnasu gyda thi, yn undod yr Ysbryd Glân,

yn un Duw, yn awr ac am byth. Amen.

Actau 7. 55-60

Yn llawn o’r Ysbryd Glân, syllodd Steffan tua’r nef a gwelodd ogoniant Duw, ac Iesu’n sefyll ar ddeheulaw Duw, a dywedodd, “Edrychwch, ‘rwy’n gweld y nefoedd yn agored, a Mab y Dyn yn sefyll ar ddeheulaw Duw.” Rhoesant hwythau waedd uchel, a chau eu clustiau, a rhuthro’n unfryd arno, a’i fwrw allan o’r ddinas, a mynd ati i’w labyddio. Dododd y tystion eu dillad wrth draed dyn ifanc o’r enw Saul. Ac wrth iddynt ei labyddio, yr oedd Steffan yn galw, “Arglwydd Iesu, derbyn fy ysbryd.” Yna penliniodd, a gwaeddodd â llais uchel, “Arglwydd, paid â dal y pechod hwn yn eu herbyn.” Ac wedi dweud hynny, fe hunodd.

Salm 31. 1-5, [15-16]

Testun Beiblaidd

1-5

Ynot ti, ARGLWYDD, y ceisiais loches, na fydded cywilydd arnaf byth; achub fi yn dy gyfiawnder, tro dy glust ataf, a brysia i’m gwaredu; bydd i mi’n graig noddfa, yn amddiffynfa i’m cadw.

Yr wyt ti’n graig ac yn amddiffynfa i mi; er mwyn dy enw, arwain a thywys fi. Tyn fi o’r rhwyd a guddiwyd ar fy nghyfer, oherwydd ti yw fy noddfa. Cyflwynaf fy ysbryd i’th law di; gwaredaist fi, ARGLWYDD, y Duw ffyddlon.

[15-16]

Y mae fy amserau yn dy law di; gwared fi rhag fy ngelynion a’m herlidwyr. Bydded llewyrch dy wyneb ar dy was; achub fi yn dy ffyddlondeb.

1 Pedr 2. 2-10

Fel babanod newydd eu geni, blysiwch am laeth ysbrydol pur, er mwyn ichwi drwyddo gynyddu i iachawdwriaeth, os ydych wedi profi tiriondeb yr Arglwydd.

Wrth ddod ato ef, y maen bywiol, gwrthodedig gan bobl ond etholedig a chlodfawr gan Dduw, yr ydych chwithau hefyd, fel meini bywiol, yn cael eich adeiladu yn dŷ ysbrydol, i fod yn offeiriadaeth sanctaidd, er mwyn offrymu aberthau ysbrydol, cymeradwy gan Dduw trwy Iesu Grist. Oherwydd y mae’n sefyll yn yr Ysgrythur: “Wele fi’n gosod maen yn Seion, conglfaen etholedig a chlodfawr, a’r hwn sy’n credu ynddo, ni chywilyddir byth mohono.” Y mae ei glod, gan hynny, yn eiddoch chwi, y credinwyr; ond i’r anghredinwyr, “Y maen a wrthododd yr adeiladwyr, hwn a ddaeth yn faen y gongl”, a hefyd, “Maen tramgwydd, a chraig rhwystr.” Y maent yn tramgwyddo wrth anufuddhau i’r gair; dyma’r dynged a osodwyd iddynt.

Ond yr ydych chwi yn hil etholedig, yn offeiriadaeth frenhinol, yn genedl sanctaidd, yn bobl o’r eiddo Duw ei hun, i hysbysu gweithredoedd ardderchog yr Un a’ch galwodd chwi allan o dywyllwch i’w ryfeddol oleuni ef: “A chwi gynt heb fod yn bobl, yr ydych yn awr yn bobl Dduw; a chwi gynt heb dderbyn trugaredd, yr ydych yn awr yn rhai a dderbyniodd drugaredd.”

Ioan 14. 1-14

“Peidiwch â gadael i ddim gynhyrfu’ch calon. Credwch yn Nuw, a chredwch ynof finnau. Yn nhŷ fy Nhad y mae llawer o drigfannau; pe na byddai felly, a fyddwn i wedi dweud wrthych fy mod yn mynd i baratoi lle i chwi? Ac os af a pharatoi lle i chwi, fe ddof yn ôl, a’ch cymryd chwi ataf fy hun, er mwyn i chwithau fod lle’r wyf fi. Fe wyddoch y ffordd i’r lle’r wyf fi’n mynd.” Meddai Thomas wrtho, “Arglwydd, ni wyddom i ble’r wyt yn mynd. Sut y gallwn wybod y ffordd?” Dywedodd Iesu wrtho, “Myfi yw’r ffordd a’r gwirionedd a’r bywyd. Nid yw neb yn dod at y Tad ond trwof fi. Os ydych wedi f’adnabod i, byddwch yn adnabod y Tad hefyd. Yn wir, yr ydych bellach yn ei adnabod ef ac wedi ei weld ef.”

Meddai Philip wrtho, “Arglwydd, dangos i ni y Tad, a bydd hynny’n ddigon inni.” Atebodd Iesu ef, “A wyf wedi bod gyda chwi cyhyd heb i ti fy adnabod, Philip? Y mae’r sawl sydd wedi fy ngweld i wedi gweld y Tad. Sut y medri di ddweud, ‘Dangos i ni y Tad’? Onid wyt yn credu fy mod i yn y Tad, a’r Tad ynof fi? Y geiriau yr wyf fi’n eu dweud wrthych, nid ohonof fy hun yr wyf yn eu llefaru; y Tad sy’n aros ynof fi sydd yn gwneud ei weithredoedd ei hun. Credwch fi pan ddywedaf fy mod i yn y Tad, a’r Tad ynof fi; neu ynteu credwch ar sail y gweithredoedd eu hunain. Yn wir, yn wir, rwy’n dweud wrthych, bydd pwy bynnag sy’n credu ynof fi hefyd yn gwneud y gweithredoedd yr wyf fi’n eu gwneud; yn wir, bydd yn gwneud rhai mwy na’r rheini, oherwydd fy mod i’n mynd at y Tad. Beth bynnag a ofynnwch yn fy enw i, fe’i gwnaf, er mwyn i’r Tad gael ei ogoneddu yn y Mab. Os gofynnwch unrhyw beth i mi yn fy enw i, fe’i gwnaf.

Genesis 8. 1-19

Cofiodd Duw am Noa a’r holl fwystfilod a’r holl anifeiliaid oedd gydag ef yn yr arch. Parodd Duw i wynt chwythu dros y ddaear, a gostyngodd y dyfroedd; caewyd ffynhonnau’r dyfnder a ffenestri’r nefoedd, ac ataliwyd y glaw o’r nef. Ciliodd y dyfroedd yn raddol oddi ar y ddaear, ac wedi cant a hanner o ddyddiau aeth y dyfroedd ar drai. Yn y seithfed mis, ar yr ail ddydd ar bymtheg o’r mis, glaniodd yr arch ar fynyddoedd Ararat. Ciliodd y dyfroedd yn raddol hyd y degfed mis; ac yn y degfed mis, ar y dydd cyntaf o’r mis, daeth pennau’r mynyddoedd i’r golwg.

Ymhen deugain diwrnod agorodd Noa y ffenestr yr oedd wedi ei gwneud yn yr arch, ac anfon allan gigfran i weld a oedd y dyfroedd wedi treio, ac aeth hithau yma ac acw nes i’r dyfroedd sychu oddi ar y ddaear. Yna gollyngodd golomen i weld a oedd y dyfroedd wedi treio oddi ar wyneb y tir; ond ni chafodd y golomen le i roi ei throed i lawr, a dychwelodd ato i’r arch am fod dŵr dros wyneb yr holl ddaear. Estynnodd yntau ei law i’w derbyn, a’i chymryd ato i’r arch. Arhosodd eto saith diwrnod, ac anfonodd y golomen eilwaith o’r arch. Pan ddychwelodd y golomen ato gyda’r hwyr, yr oedd yn ei phig ddeilen olewydd newydd ei thynnu; a deallodd Noa fod y dyfroedd wedi treio oddi ar y ddaear. Arhosodd eto saith diwrnod; anfonodd allan y golomen, ond ni ddaeth yn ôl ato y tro hwn.

Yn y flwyddyn chwe chant ac un o oed Noa, yn y mis cyntaf, ar y dydd cyntaf o’r mis, sychodd y dyfroedd oddi ar y ddaear; a symudodd Noa gaead yr arch, a phan edrychodd allan, gwelodd wyneb y tir yn sychu. Erbyn yr ail fis, ar y seithfed dydd ar hugain o’r mis, yr oedd y ddaear wedi sychu. Yna llefarodd Duw wrth Noa, a dweud, “Dos allan o’r arch, ti a’th wraig a’th feibion a gwragedd dy feibion gyda thi; a dwg allan gyda thi bob creadur byw o bob cnawd, yn adar ac anifeiliaid a phopeth sy’n ymlusgo ar y ddaear, er mwyn iddynt epilio ar y ddaear, a ffrwytho ac amlhau ynddi.” Felly aeth Noa allan gyda’i feibion a’i wraig a gwragedd ei feibion; hefyd aeth allan o’r arch bob bwystfil, pob ymlusgiad, pob aderyn a phob peth sy’n ymlusgo ar y ddaear, yn ôl eu rhywogaeth.