Darlleniadau’r

DYDD MERCHER Y LLUDW. 18.02. 2026

Colect

Cyfoes

Hollalluog a thragwyddol Dduw, nad wyt yn casáu un dim a wnaethost

ac wyt yn maddau pechodau pawb sy’n edifeiriol, crea a gwna ynom galonnau newydd a drylliedig

fel y bo i ni, gan ofidio’n ddyledus am ein pechodau a chyfaddef ein trueni,

gael gennyt ti, Dduw’r holl drugaredd, faddeuant a gollyngdod llawn;

trwy Iesu Grist ein Harglwydd sy’n fyw ac yn teyrnasu gyda thi a’r Ysbryd Glân,

yn un Duw, yn awr ac am byth. Amen.

Joel 2. 1-2, 12-17 neu Eseia 58. 1-12

Joel 2. 1-2, 12-17

1-2

Canwch utgorn yn Seion, bloeddiwch ar fy mynydd sanctaidd. Cryned holl drigolion y wlad am fod dydd yr ARGLWYDD yn dyfod; y mae yn agos – dydd o dywyllwch ac o gaddug, dydd o gymylau ac o ddüwch. Fel cysgod yn ymdaenu dros y mynyddoedd, wele luoedd mawr a chryf; ni fu eu bath erioed, ac ni fydd ar eu hôl ychwaith am genedlaethau dirifedi.

12-17

“Yn awr,” medd yr ARGLWYDD, “dychwelwch ataf â’ch holl galon, ag ympryd, wylofain a galar. Rhwygwch eich calon, nid eich dillad, a dychwelwch at yr ARGLWYDD eich Duw.” Graslon a thrugarog yw ef, araf i ddigio, a mawr ei ffyddlondeb, ac yn edifar ganddo wneud niwed. Pwy a ŵyr na thry a thosturio, a gadael bendith ar ei ôl – bwydoffrwm a diodoffrwm i’r ARGLWYDD eich Duw? Canwch utgorn yn Seion, cyhoeddwch ympryd, galwch gymanfa, cynullwch y bobl. Neilltuwch y gynulleidfa, cynullwch yr henuriaid, casglwch y plant, hyd yn oed y babanod. Doed y priodfab o’i ystafell a’r briodferch o’i siambr. Rhwng y porth a’r allor wyled yr offeiriaid, gweinidogion yr ARGLWYDD, a dweud, “Arbed dy bobl, O ARGLWYDD. Paid â gwneud dy etifeddiaeth yn warth ac yn gyff gwawd ymysg y cenhedloedd. Pam y dywedir ymysg y bobloedd, ‘Ple mae eu Duw?'”

Eseia 58. 1-12

“Gwaedda’n uchel, paid ag arbed, cod dy lais fel utgorn; mynega eu gwrthryfel i’m pobl, a’u pechod i dŷ Jacob. Y maent yn fy ngheisio’n feunyddiol, ac yn deisyfu gwybod fy ffordd; ac fel cenedl sy’n gweithredu cyfiawnder, heb droi cefn ar farn eu Duw, dônt i ofyn barn gyfiawn gennyf, ac y maent yn deisyfu nesáu at Dduw.” ‘Pam y gwnawn ympryd, a thithau heb edrych? Pam y’n cystuddiwn ein hunain, a thithau heb sylwi?’ meddant. Yn wir, wrth ymprydio, ceisio’ch lles eich hunain yr ydych, a gyrru ar eich gweision yn galetach. Y mae eich ympryd yn arwain i gynnen a chweryl, a tharo â dyrnod maleisus; nid yw’r fath ddiwrnod o ympryd yn dwyn eich llais i fyny uchod. Ai dyma’r math o ympryd a ddewisais – diwrnod i rywun ei gystuddio’i hun? A yw i grymu ei ben fel brwynen, a gwneud ei wely mewn sachliain a lludw? Ai hyn a elwi yn ympryd, yn ddiwrnod i ryngu bodd i’r ARGLWYDD? “Onid dyma’r dydd ympryd a ddewisais: tynnu ymaith rwymau anghyfiawn, a llacio clymau’r iau, gollwng yn rhydd y rhai a orthrymwyd, a dryllio pob iau? Onid rhannu dy fara gyda’r newynog, a derbyn y tlawd digartref i’th dŷ, dilladu’r noeth pan y’i gweli, a pheidio ag ymguddio rhag dy deulu dy hun? Yna fe ddisgleiria d’oleuni fel y wawr, a byddi’n ffynnu mewn iechyd yn fuan; bydd dy gyfiawnder yn mynd o’th flaen, a gogoniant yr ARGLWYDD yn dy ddilyn. Pan elwi, bydd yr ARGLWYDD yn ateb, a phan waeddi, fe ddywed, ‘Dyma fi.’ “Os symudi’r gorthrwm ymaith, os peidi â chodi bys i gyhuddo ar gam, os rhoddi o’th fodd i’r anghenus, a diwallu angen y cystuddiol, yna cyfyd goleuni i ti o’r tywyllwch, a bydd y caddug fel canol dydd. Bydd yr ARGLWYDD yn dy arwain bob amser, yn diwallu dy angen mewn cyfnod sych, ac yn cryfhau dy esgyrn; yna byddi fel gardd ddyfradwy, ac fel ffynnon ddŵr a’i dyfroedd heb ballu. Byddi rhai ohonoch yn adeiladu’r hen furddunnod ac yn codi ar yr hen sylfeini; fe’th elwir yn gaewr bylchau, ac yn adferwr tai adfeiliedig.

Salm 51. 1-17

Testun Beiblaidd

Bydd drugarog wrthyf, O Dduw, yn ôl dy ffyddlondeb; yn ôl dy fawr dosturi dilea fy nhroseddau; golch fi’n lân o’m drygioni, a glanha fi o’m pechod. Oherwydd gwn am fy nhroseddau, ac y mae fy mhechod yn wastad gyda mi.

Yn dy erbyn di, ti yn unig, y pechais a gwneud yr hyn a ystyri’n ddrwg, fel dy fod yn gyfiawn yn dy ddedfryd, ac yn gywir yn dy farn. Wele, mewn drygioni y’m ganwyd, ac mewn pechod y beichiogodd fy mam.

Wele, yr wyt yn dymuno gwirionedd oddi mewn; felly dysg imi ddoethineb yn y galon. Pura fi ag isop fel y byddaf lân; golch fi fel y byddaf wynnach nag eira. Pâr imi glywed gorfoledd a llawenydd, fel y bo i’r esgyrn a ddrylliaist lawenhau. Cuddia dy wyneb oddi wrth fy mhechodau, a dilea fy holl euogrwydd.

Crea galon lân ynof, O Dduw, rho ysbryd newydd cadarn ynof. Paid â’m bwrw ymaith oddi wrthyt, na chymryd dy ysbryd sanctaidd oddi arnaf. Dyro imi eto orfoledd dy iachawdwriaeth, a chynysgaedda fi ag ysbryd ufudd. Dysgaf dy ffyrdd i droseddwyr, fel y dychwelo’r pechaduriaid atat. Gwared fi rhag gwaed, O Dduw, Duw fy iachawdwriaeth, ac fe gân fy nhafod am dy gyfiawnder.

Arglwydd, agor fy ngwefusau, a bydd fy ngenau yn mynegi dy foliant. Oherwydd nid wyt yn ymhyfrydu mewn aberth; pe dygwn boethoffrymau, ni fyddit fodlon. Aberthau Duw yw ysbryd drylliedig; calon ddrylliedig a churiedig ni ddirmygi, O Dduw.

2 Corinthiaid 5.20b-6.10

Felly cenhadon dros Grist ydym ni, fel pe bai Duw yn apelio atoch trwom ni. Deisyf yr ydym dros Grist, cymoder chwi â Duw. Ni wybu Crist beth oedd pechu, ond gwnaeth Duw ef yn un â phechod drosom ni, er mwyn i ni ddod yn gyfiawnder Duw ynddo ef.

Yr ydym ni, fel cydweithwyr, yn apelio atoch i beidio â gadael i’r gras a dderbyniasoch gan Dduw fynd yn ofer. Oherwydd y mae Duw’n dweud: “Yn yr amser cymeradwy y gwrandewais arnat, a’th gynorthwyo ar ddydd iachawdwriaeth.” Dyma, yn awr, yr amser cymeradwy; dyma, yn awr, ddydd iachawdwriaeth. Nid ydym yn gosod unrhyw faen tramgwydd ar lwybr neb, rhag cael bai ar ein gweinidogaeth. Yn hytrach, ym mhob peth yr ydym yn ein cymeradwyo ein hunain fel gweinidogion Duw: yn ein dyfalbarhad mawr; yn ein gorthrymderau, ein gofidiau, a’n cyfyngderau; yn ein profiadau o’r chwip, o garchar ac o derfysg; yn ein llafur, ein diffyg cwsg a’n newyn; yn ein purdeb, ein gwybodaeth, ein goddefgarwch a’n caredigrwydd; yn yr Ysbryd Glân ac yn ein cariad diragrith; yng ngair y gwirionedd ac yn nerth Duw, trwy ddefnyddio arfau cyfiawnder yn y llaw dde a’r llaw chwith, doed parch, doed amarch, doed anghlod, doed clod. Twyllwyr y’n gelwir, a ninnau’n eirwir; rhai dinod, a ninnau’n enwog; yn marw, ac eto byw ydym; dan gosb, ond heb gael ein lladd; dan dristwch, ond bob amser yn llawenhau; mewn tlodi, ond yn gwneud llawer yn gyfoethog; heb ddim gennym, ac eto’n berchen pob peth.

Mathew 6. 1-6, 16-21 neu Ioan 8. 1-11

Mathew 6. 1-6, 16-21

1-6

“Cymerwch ofal i beidio â chyflawni eich dyletswyddau crefyddol o flaen eraill, er mwyn cael eich gweld ganddynt; os gwnewch, nid oes gwobr i chwi gan eich Tad, yr hwn sydd yn y nefoedd. “Felly, pan fyddi’n rhoi elusen, paid â chanu utgorn o’th flaen, fel y mae’r rhagrithwyr yn gwneud yn y synagogau ac yn yr heolydd, er mwyn cael eu canmol gan eraill. Yn wir, ‘rwy’n dweud wrthych, y mae eu gwobr ganddynt eisoes. Ond pan fyddi di’n rhoi elusen, paid â gadael i’th law chwith wybod beth y mae dy law dde yn ei wneud. Felly bydd dy elusen di yn y dirgel, a bydd dy Dad, sydd yn gweld yn y dirgel, yn dy wobrwyo. “A phan fyddwch yn gweddïo, peidiwch â bod fel y rhagrithwyr; oherwydd y maent hwy’n hoffi gweddïo ar eu sefyll yn y synagogau ac ar gonglau’r heolydd, er mwyn cael eu gweld gan eraill. Yn wir, ‘rwy’n dweud wrthych, y mae eu gwobr ganddynt eisoes. Ond pan fyddi di’n gweddïo, dos i mewn i’th ystafell, ac wedi cau dy ddrws gweddïa ar dy Dad sydd yn y dirgel, a bydd dy Dad sydd yn gweld yn y dirgel yn dy wobrwyo.

16-21

“A phan fyddwch yn ymprydio, peidiwch â bod yn wynepdrist fel y rhagrithwyr; y maent hwy’n anffurfio eu hwynebau er mwyn i eraill gael gweld eu bod yn ymprydio. Yn wir, ‘rwy’n dweud wrthych, y mae eu gwobr ganddynt eisoes. Ond pan fyddi di’n ymprydio, eneinia dy ben a golch dy wyneb, fel nad pobl a gaiff weld dy fod yn ymprydio, ond yn hytrach dy Dad sydd yn y dirgel; a bydd dy Dad, sydd yn gweld yn y dirgel, yn dy wobrwyo. “Peidiwch â chasglu ichwi drysorau ar y ddaear, lle mae gwyfyn a rhwd yn difa, a lle mae lladron yn torri trwodd ac yn lladrata. Casglwch ichwi drysorau yn y nef, lle nad yw gwyfyn na rhwd yn difa, a lle nad yw lladron yn torri trwodd nac yn lladrata. Oherwydd lle mae dy drysor, yno hefyd y bydd dy galon.

Ioan 8. 1-11

Ond aeth Iesu i Fynydd yr Olewydd. Yn y bore bach daeth eto i’r deml, ac yr oedd y bobl i gyd yn dod ato. Wedi iddo eistedd a dechrau eu dysgu, dyma’r ysgrifenyddion a’r Phariseaid yn dod â gwraig ato oedd wedi ei dal mewn godineb, a’i rhoi i sefyll yn y canol. “Athro,” meddent wrtho, “y mae’r wraig hon wedi ei dal yn y weithred o odinebu. Gorchmynnodd Moses yn y Gyfraith i ni labyddio gwragedd o’r fath. Beth sydd gennyt ti i’w ddweud?” Dweud hyn yr oeddent er mwyn rhoi prawf arno, a chael cyhuddiad i’w ddwyn yn ei erbyn. Plygodd Iesu i lawr ac ysgrifennu ar y llawr â’i fys. Ond gan eu bod yn dal ati i ofyn y cwestiwn iddo, ymsythodd ac meddai wrthynt, “Pwy bynnag ohonoch sy’n ddibechod, gadewch i hwnnw fod yn gyntaf i daflu carreg ati.” Yna plygodd eto ac ysgrifennu ar y llawr. A dechreuodd y rhai oedd wedi clywed fynd allan, un ar ôl y llall, y rhai hynaf yn gyntaf, nes i Iesu gael ei adael ar ei ben ei hun, a’r wraig yno yn y canol. Ymsythodd Iesu a gofyn iddi, “Wraig, ble maent? Onid oes neb wedi dy gondemnio?” Meddai hithau, “Neb, syr.” Ac meddai Iesu, “Nid wyf finnau’n dy gondemnio chwaith. Dos, ac o hyn allan paid â phechu mwyach.”