Darlleniadau’r

Y Drindod 8. 26..07. 2026.

Colect

Cyfoes

Hollalluog Arglwydd a thragwyddol Dduw, deisyfwn arnat gyfarwyddo,

sancteiddio a llywodraethu ein calonnau a’n cyrff yn ffyrdd dy gyfreithiau

a gweithredoedd dy orchmynion; fel trwy dy nodded mawr,

y cawn ein cadw’n gorff ac enaid yn awr ac am byth;

trwy ein Harglwydd a’n Hiachawdwr Iesu Grist

sy’n fyw ac yn teyrnasu gyda thi, yn undod yr Ysbryd Glân,

yn un Duw, yn awr ac am byth. Amen.

Genesis 29. 15-28

Yna dywedodd Laban wrth Jacob, “Pam y dylit weithio imi am ddim, yn unig am dy fod yn nai imi? Dywed i mi beth fydd dy gyflog?” Yr oedd gan Laban ddwy ferch; enw’r hynaf oedd Lea, ac enw’r ieuengaf Rachel. Yr oedd llygaid Lea yn bŵl, ond yr oedd Rachel yn osgeiddig a phrydferth. Hoffodd Jacob Rachel, a dywedodd, “Fe weithiaf i ti am saith mlynedd am Rachel, dy ferch ieuengaf.” Dywedodd Laban, “Gwell gennyf ei rhoi i ti nag i neb arall; aros gyda mi.” Felly gweithiodd Jacob saith mlynedd am Rachel, ac yr oeddent fel ychydig ddyddiau yn ei olwg am ei fod yn ei charu.

Yna dywedodd Jacob wrth Laban, “Daeth fy nhymor i ben; rho fy ngwraig imi, er mwyn imi gael cyfathrach â hi.” Casglodd Laban holl bobl y lle at ei gilydd, a gwnaeth wledd. Ond gyda’r hwyr cymerodd ei ferch Lea a mynd â hi at Jacob; cafodd yntau gyfathrach â hi. Ac yr oedd Laban wedi rhoi ei forwyn Silpa i’w ferch Lea yn forwyn. Pan ddaeth y bore, gwelodd Jacob mai Lea oedd gydag ef; a dywedodd wrth Laban, “Beth yw hyn yr wyt wedi ei wneud â mi? Onid am Rachel y gweithiais? Pam y twyllaist fi?” Dywedodd Laban, “Nid yw’n arfer yn ein gwlad ni roi’r ferch ieuengaf o flaen yr hynaf. Gorffen yr wythnos wledd gyda hon, a rhoir y llall hefyd iti am weithio imi am dymor o saith mlynedd arall.” Gwnaeth Jacob felly, a gorffennodd y saith diwrnod. Yna rhoddodd Laban ei ferch Rachel yn wraig iddo, a rhoi ei forwyn Bilha i’w ferch Rachel yn forwyn.

Salm 105. 1-11, [45b]; neu 128

Testun Beiblaidd

Salm 105. 1-11, [45b]

1-11

Diolchwch i’r ARGLWYDD. Galwch ar ei enw, gwnewch yn hysbys ei weithredoedd ymysg y bobloedd. Canwch iddo, moliannwch ef, dywedwch am ei holl ryfeddodau. Gorfoleddwch yn ei enw sanctaidd; llawenhaed calon y rhai sy’n ceisio’r ARGLWYDD. Ceisiwch yr ARGLWYDD a’i nerth, ceisiwch ei wyneb bob amser. Cofiwch y rhyfeddodau a wnaeth, ei wyrthiau a’r barnedigaethau a gyhoeddodd, chwi ddisgynyddion Abraham, ei was, disgynyddion Jacob, ei etholedig.

Ef yw’r ARGLWYDD ein Duw, ac y mae ei farnedigaethau dros yr holl ddaear. Y mae’n cofio ei gyfamod dros byth, gair ei orchymyn hyd fil o genedlaethau, sef y cyfamod a wnaeth ag Abraham, a’i lw i Isaac — yr hyn a osododd yn ddeddf i Jacob, ac yn gyfamod tragwyddol i Israel, a dweud, “I chwi y rhoddaf wlad Canaan yn gyfran eich etifeddiaeth.”

[45b]

Molwch yr ARGLWYDD.

Salm 128

Testun Beiblaidd

Gwyn ei fyd pob un sy’n ofni’r ARGLWYDD ac yn rhodio yn ei ffyrdd. Cei fwyta o ffrwyth dy lafur; byddi’n hapus ac yn wyn dy fyd.

Bydd dy wraig yng nghanol dy dŷ fel gwinwydden ffrwythlon, a’th blant o amgylch dy fwrdd fel blagur olewydd. Wele, fel hyn y bendithir y sawl sy’n ofni’r ARGLWYDD.

Bydded i’r ARGLWYDD dy fendithio o Seion, iti gael gweld llwyddiant Jerwsalem holl ddyddiau dy fywyd, ac iti gael gweld plant dy blant. Bydded heddwch ar Israel!

Rhufeiniaid 8. 26-39

Yn yr un modd, y mae’r Ysbryd yn ein cynorthwyo yn ein gwendid. Oherwydd ni wyddom ni sut y dylem weddïo, ond y mae’r Ysbryd ei hun yn ymbil trosom ag ocheneidiau y tu hwnt i eiriau, ac y mae Duw, sy’n chwilio calonnau dynol, yn deall bwriad yr Ysbryd, mai ymbil y mae tros y saint yn ôl ewyllys Duw.

Gwyddom fod Duw, ym mhob peth, yn gweithio er daioni gyda’r rhai sy’n ei garu, y rhai sydd wedi eu galw yn ôl ei fwriad. Oherwydd, cyn eu bod hwy, fe’u hadnabu, a’u rhagordeinio i fod yn unffurf ac unwedd â’i Fab, fel mai cyntafanedig fyddai ef ymhlith pobl lawer. A’r rhai a ragordeiniodd, fe’u galwodd hefyd; a’r rhai a alwodd, fe’u cyfiawnhaodd hefyd; a’r rhai a gyfiawnhaodd, fe’u gogoneddodd hefyd.

O ystyried hyn oll, beth a ddywedwn? Os yw Duw trosom, pwy sydd yn ein herbyn? Nid arbedodd Duw ei Fab ei hun, ond ei draddodi i farwolaeth trosom ni oll. Ac os rhoddodd ei Fab, sut y gall beidio â rhoi pob peth i ni gydag ef? Pwy sydd i ddwyn cyhuddiad yn erbyn etholedigion Duw? Duw yw’r un sy’n dyfarnu’n gyfiawn. Pwy sydd yn ein collfarnu? Crist Iesu yw’r un a fu farw, yn hytrach a gyfodwyd, yr un hefyd sydd ar ddeheulaw Duw, yr un sydd yn ymbil trosom. Pwy a’n gwahana ni oddi wrth gariad Crist? Ai gorthrymder, neu ing, neu erlid, neu newyn, neu noethni, neu berygl, neu gleddyf? Hyn yn wir yw ein rhan, fel y mae’n ysgrifenedig: “Er dy fwyn di fe’n rhoddir i farwolaeth drwy’r dydd, fe’n cyfrifir fel defaid i’w lladd.” Ond yn y pethau hyn i gyd y mae gennym fuddugoliaeth lwyr trwy’r hwn a’n carodd ni. Yr wyf yn gwbl sicr na all nac angau nac einioes, nac angylion na thywysogaethau, na’r presennol na’r dyfodol, na grymusterau nac uchelderau na dyfnderau, na dim arall a grewyd, ein gwahanu ni oddi wrth gariad Duw yng Nghrist Iesu ein Harglwydd.

Mathew 13. 31-33, 44-52

A dyma ddameg arall a gyflwynodd iddynt: “Y mae teyrnas nefoedd yn debyg i hedyn mwstard, a gymerodd rhywun a’i hau yn ei faes. Dyma’r lleiaf o’r holl hadau, ond wedi iddo dyfu, ef yw’r mwyaf o’r holl lysiau, a daw yn goeden, fel bod adar yr awyr yn dod ac yn nythu yn ei changhennau.”

Llefarodd ddameg arall wrthynt: “Y mae teyrnas nefoedd yn debyg i lefain; y mae gwraig yn ei gymryd, ac yn ei gymysgu â thri mesur o flawd gwenith, nes lefeinio’r cwbl.”

“Y mae teyrnas nefoedd yn debyg i drysor wedi ei guddio mewn maes; pan ddaeth rhywun o hyd iddo, fe’i cuddiodd, ac yn ei lawenydd y mae’n mynd ac yn gwerthu’r cwbl sydd ganddo, ac yn prynu’r maes hwnnw.

“Eto y mae teyrnas nefoedd yn debyg i fasnachwr sy’n chwilio am berlau gwych. Wedi iddo ddarganfod un perl gwerthfawr, aeth i ffwrdd a gwerthu’r cwbl oedd ganddo, a’i brynu.

“Eto y mae teyrnas nefoedd yn debyg i rwyd a fwriwyd i’r môr ac a ddaliodd bysgod o bob math. Pan oedd yn llawn, tynnodd dynion hi i’r lan ac eistedd i lawr a chasglu’r rhai da i lestri a thaflu’r rhai gwael i ffwrdd. Felly y bydd yn niwedd amser; bydd yr angylion yn mynd allan ac yn gwahanu’r drwg o blith y cyfiawn, ac yn eu taflu i’r ffwrnais danllyd; bydd yno wylo a rhincian dannedd.

“A ydych wedi deall yr holl bethau hyn?” Dywedasant wrtho, “Ydym.” “Am hynny,” meddai ef wrthynt, “y mae pob ysgrifennydd a ddaeth yn ddisgybl yn nheyrnas nefoedd yn debyg i berchen tŷ sydd yn dwyn allan o’i drysorfa bethau newydd a hen.”

Cysylltedig

1 Brenhinoedd 3. 5-12

Ymddangosodd yr ARGLWYDD i Solomon yn Gibeon mewn breuddwyd liw nos; a dywedodd DUW, “Gofyn beth bynnag a fynni gennyf.” Dywedodd Solomon, “Buost yn ffyddlon iawn i’m tad Dafydd, dy was, am iddo rodio gyda thi mewn gwirionedd a chyfiawnder a chywirdeb calon. Ie, parheaist yn ffyddlon iawn iddo, a rhoi iddo fab i eistedd ar ei orseddfainc heddiw. Yn awr, O ARGLWYDD fy Nuw, gwnaethost dy was yn frenin yn lle fy nhad Dafydd, a minnau’n llanc ifanc, dibrofiad. Ac y mae dy was yng nghanol dy ddewis bobl, sy’n rhy niferus i’w rhifo na’u cyfrif. Felly rho i’th was galon ddeallus i farnu dy bobl, i ddirnad da a drwg; oherwydd pwy a ddichon farnu dy bobl luosog hyn?”

Bu’n dderbyniol yng ngolwg yr ARGLWYDD i Solomon ofyn y peth hwn, a dywedodd Duw wrtho, “Oherwydd iti ofyn hyn, ac nid gofyn i ti dy hun flynyddoedd lawer, na chyfoeth, nac einioes dy elynion, ond gofyn deall wrth wrando achos, gwnaf yn ôl dy eiriau. Rhoddaf iti galon ddoeth a deallus, fel na bu dy fath o’th flaen, ac na chyfyd chwaith ar dy ôl.

Salm 119. 129-136

Testun Beiblaidd

Y mae dy farnedigaethau’n rhyfeddol; am hynny yr wyf yn eu cadw. Pan ddatguddir dy air, bydd yn goleuo ac yn rhoi deall i’r syml. Yr wyf yn agor fy ngheg mewn blys, oherwydd yr wyf yn dyheu am dy orchmynion. Tro ataf a bydd drugarog, yn ôl dy arfer i’r rhai sy’n caru dy enw. Cadw fy ngham yn sicr fel yr addewaist, a phaid â gadael i ddrygioni fy meistroli. Rhyddha fi oddi wrth ormes dynol, er mwyn imi ufuddhau i’th ofynion di. Bydded llewyrch dy wyneb ar dy was, a dysg i mi dy ddeddfau. Y mae fy llygaid yn ffrydio dagrau am nad yw pobl yn cadw dy gyfraith.

Rhufeiniaid 8. 26-39

Mathew 13. 31-33, 44-52