Darlleniadau’r

Ail Sul Yn Y Garawys – 25.02 2024

Colect

Cyfoes

Hollalluog Dduw, rwyt yn dangos i’r sawl sydd ar gyfeiliorn

lewyrch dy wirionedd, er mwyn iddynt ddychwelyd i ffordd cyfiawnder:

caniatâ i bawb a dderbynnir i gymdeithas crefydd Crist,

wrthod y pethau hynny sy’n wrthwyneb i’w bedydd,

a chanlyn yn ffordd Iesu Grist ein Harglwydd;

sy’n fyw ac yn teyrnasu gyda thi a’r Ysbryd Glân,

yn un Duw, yn awr ac am byth. Amen.

Genesis 17. 1-7, 15-16

Pan oedd Abram yn naw deg a naw mlwydd oed ymddangosodd yr ARGLWYDD iddo a dweud wrtho, “Myfi yw Duw Hollalluog; rhodia ger fy mron a bydd berffaith. Gwnaf fy nghyfamod â thi, ac amlhaf di’n ddirfawr.” Syrthiodd Abram ar ei wyneb, a llefarodd Duw wrtho a dweud, “Dyma fy nghyfamod i â thi: byddi’n dad i lu o genhedloedd, ac ni’th enwir di mwyach yn Abram, ond yn Abraham, gan imi dy wneud yn dad i lu o genhedloedd. Gwnaf di’n ffrwythlon iawn; a gwnaf genhedloedd ohonot, a daw bren-hinoedd allan ohonot. Sefydlaf fy nghyfamod yn gyfamod tragwyddol â thi, ac â’th ddisgynyddion ar dy ôl dros eu cenedlaethau, i fod yn Dduw i ti ac i’th ddisgynyddion ar dy ôl. Dywedodd Duw wrth Abraham, “Ynglŷn â’th wraig Sarai: nid Sarai y gelwir hi, ond Sara fydd ei henw. Bendithiaf hi, a rhoddaf i ti fab ohoni; ie, bendithiaf hi, a bydd yn fam i genhedloedd, a daw brenhinoedd pobloedd ohoni.”

Salm 22. 23-31

Salmau Pwyntiedig

“Molwch ef, chwi sy’n / ofni’r / Arglwydd :

rhowch anrhydedd iddo, holl dylwyth Jacob •

     ofnwch / ef, holl / dylwyth / Israel.

Oherwydd ni ddirmygodd na diystyru

     gorthrwm y / gorthry/medig :

ni chuddiodd ei wyneb oddi wrtho •

     ond / gwrando / arno • pan / lefodd.”

Oddi wrthyt ti y daw fy mawl yn y gynu/lleidfa / fawr :

a thalaf fy addunedau yng / ngŵydd y / rhai • sy’n ei / ofni.

Bydd yr anghenus yn bwyta, ac / yn cael / digon :

a’r rhai sy’n ceisio’r Arglwydd yn ei foli •

     bydded i’w ca/lonnau / fyw – / byth!

Bydd holl gyrrau’r ddaear yn cofio

     ac yn dychwelyd / at yr / Arglwydd :

a holl dylwythau’r cenhedloedd yn ym/grymu / o’i – / flaen.

Oherwydd i’r Arglwydd y / perthyn • bren/hiniaeth :

ac ef sy’n llywo/draethu / dros • y cen/hedloedd.

Sut y gall y rhai sy’n cysgu yn y ddaear blygu / iddo / ef :

a’r rhai sy’n disgyn i’r llwch ymgrymu o’i flaen? •

     Ond / byddaf • fi / fyw • iddo / ef,

A bydd fy mhlant yn ei / wasa/naethu :

dywedir am yr Arglwydd wrth / gened/laethau • i / ddod,

A chyhoeddi ei gyfiawnder wrth / bobl • heb eu / geni :

mai / ef a / fu’n gwei/thredu.

Rhufeiniaid 4. 13-25

Y mae’r addewid i Abraham, neu i’w ddisgynyddion, y byddai yn etifedd y byd, wedi ei rhoi, nid trwy’r Gyfraith ond trwy’r cyfiawnder a geir trwy ffydd. Oherwydd, os y rhai sy’n byw yn ôl y Gyfraith yw’r etifeddion, yna gwagedd yw ffydd, a diddim yw’r addewid. Digofaint yw cynnyrch y Gyfraith, ond lle nad oes cyfraith, nid oes trosedd yn ei herbyn chwaith. Am hynny, rhoddwyd yr addewid trwy ffydd er mwyn iddi fod yn ôl gras, fel y byddai yn ddilys i bawb o ddisgynyddion Abraham, nid yn unig i’r rhai sy’n byw yn ôl y Gyfraith, ond hefyd i’r rhai sy’n byw yn ôl ffydd Abraham. Y mae Abraham yn dad i ni i gyd; fel y mae’n ysgrifenedig: “Yr wyf yn dy benodi yn dad cenhedloedd lawer.” Yn y Duw a ddywedodd hyn y credodd Abraham, y Duw sy’n gwneud y meirw’n fyw, ac yn galw i fod yr hyn nad yw’n bod. A’r credu hwn, â gobaith y tu hwnt i obaith, a’i gwnaeth yn dad cenhedloedd lawer, yn ôl yr hyn a lefarwyd: “Felly y bydd dy ddisgynyddion.” Er ei fod tua chant oed, ni wanychodd yn ei ffydd, wrth ystyried cyflwr marw ei gorff ei hun a marweidd-dra croth Sara. Nid amheuodd ddim ynglŷn ag addewid Duw, na diffygio mewn ffydd, ond yn hytrach grymusodd yn ei ffydd a rhoi gogoniant i Dduw, yn llawn hyder fod Duw yn abl i gyflawni’r hyn yr oedd wedi ei addo. Dyma pam y cyfrifwyd ei ffydd iddo yn gyfiawnder. Ond ysgrifennwyd y geiriau, “fe’i cyfrifwyd iddo”, nid ar gyfer Abraham yn unig, ond ar ein cyfer ni hefyd. Y mae cyfiawnder i’w gyfrif i ni, sydd â ffydd gennym yn yr hwn a gyfododd Iesu ein Harglwydd oddi wrth y meirw. Cafodd ef ei draddodi i farwolaeth am ein camweddau, a’i gyfodi i’n cyfiawnhau ni.

Marc 8. 31-38

Yna dechreuodd eu dysgu bod yn rhaid i Fab y Dyn ddioddef llawer, a chael ei wrthod gan yr henuriaid a’r prif offeiriaid a’r ysgrifenyddion, a’i ladd, ac ymhen tridiau atgyfodi. Yr oedd yn llefaru’r gair hwn yn gwbl agored. A chymerodd Pedr ef ato a dechrau ei geryddu. Troes yntau, ac wedi edrych ar ei ddisgyblion ceryddodd Pedr. “Dos ymaith o’m golwg, Satan,” meddai, “oherwydd nid ar bethau Duw y mae dy fryd ond ar bethau dynol.” Galwodd ato’r dyrfa ynghyd â’i ddisgyblion a dywedodd wrthynt, “Os myn neb ddod ar fy ôl i, rhaid iddo ymwadu ag ef ei hun a chodi ei groes a’m canlyn i. Oherwydd pwy bynnag a fyn gadw ei fywyd, fe’i cyll, ond pwy bynnag a gyll ei fywyd er fy mwyn i a’r Efengyl, fe’i ceidw. Pa elw a gaiff rhywun o ennill yr holl fyd a fforffedu ei fywyd? Oherwydd beth a all rhywun ei roi’n gyfnewid am ei fywyd? Pwy bynnag fydd â chywilydd ohonof fi ac o’m geiriau yn y genhedlaeth annuwiol a phechadurus hon, bydd ar Fab y Dyn hefyd gywilydd ohonynt hwy, pan ddaw yng ngogoniant ei Dad gyda’r angylion sanctaidd.”

o Gair yr Arglwydd 2011 – yr Eglwys yng Nghymru Hawlfraint © Cyhoeddiadau’r Eglwys yng Nghymru 2011