Darlleniadau’r

Y Drindod 1- 02.06.2024.

Colect

Parhaol

1 Samuel 3. 1-10, [11-20]

Yn y dyddiau pan oedd y bachgen Samuel yn gwasanaethu’r ARGLWYDD gerbron Eli, yr oedd gair yr ARGLWYDD yn brin, a gweledigaeth yn anfynych.

Un noswaith yr oedd Eli yn gorwedd yn ei le, ac yr oedd ei lygaid wedi dechrau pylu ac yntau’n methu gweld. Nid oedd lamp Duw wedi diffodd eto, ac yr oedd Samuel yn cysgu yn nheml yr ARGLWYDD, lle’r oedd arch Duw. Yna galwodd yr ARGLWYDD ar Samuel. Dywedodd yntau, “Dyma fi.” Rhedodd at Eli a dweud, “Dyma fi, roeddit yn galw arnaf.” Atebodd ef, “Nac oeddwn, dos yn ôl i orwedd.” Aeth yntau a gorwedd. Yna galwodd yr ARGLWYDD eto, “Samuel!” Cododd Samuel a mynd at Eli a dweud, “Dyma fi, roeddit yn fy ngalw.” Ond dywedodd ef, “Nac oeddwn, fy machgen, dos yn ôl i orwedd.” Yr oedd hyn cyn i Samuel adnabod yr ARGLWYDD, a chyn bod gair yr ARGLWYDD wedi ei ddatguddio iddo. Galwodd yr ARGLWYDD eto’r drydedd waith, “Samuel!” A phan gododd a mynd at Eli a dweud, “Dyma fi, roeddit yn galw arnaf,” deallodd Eli mai’r ARGLWYDD oedd yn galw’r bachgen. Felly dywedodd Eli wrth Samuel, “Dos i orwedd, ac os gelwir di eto, dywed tithau, ‘Llefara, ARGLWYDD, canys y mae dy was yn gwrando’.” Aeth Samuel a gorwedd yn ei le. 

Yna daeth yr ARGLWYDD a sefyll a galw fel o’r blaen, “Samuel! Samuel!” A dywedodd Samuel, “Llefara, canys y mae dy was yn gwrando.”

[Yna dywedodd yr ARGLWYDD wrth Samuel, “Yr wyf ar fin gwneud rhywbeth yn Israel a fydd yn merwino clustiau pwy bynnag a’i clyw. Y dydd hwnnw dygaf ar Eli y cwbl a ddywedais am ei dŷ, o’r dechrau i’r diwedd; a dywedaf wrtho fy mod yn barnu ei dŷ am byth, oherwydd gwyddai fod ei feibion yn melltithio Duw, ac ni roddodd daw arnynt. Am hynny tyngais wrth dŷ Eli, ‘Ni wneir iawn byth am ddrygioni tŷ Eli ag aberth nac ag offrwm’.” Gorweddodd Samuel tan y bore, yna agorodd ddrysau tŷ’r ARGLWYDD; ond ofnai ddweud y weledigaeth wrth Eli. Galwodd Eli ar Samuel, “Samuel, fy machgen.” Atebodd yntau, “Dyma fi.” Yna holodd, “Beth oedd y neges a lefarodd ef wrthyt? Paid â’i chelu oddi wrthyf. Fel hyn y gwnelo Duw iti, a rhagor, os cuddi oddi wrthyf unrhyw beth a lefarodd ef wrthyt.” Yna mynegodd Samuel y cyfan wrtho, heb gelu dim. Ac meddai yntau, “Yr ARGLWYDD yw; fe wna’r hyn sydd dda yn ei olwg.” Tyfodd Samuel, ac yr oedd yr ARGLWYDD gydag ef; ni adawodd i’r un o’i eiriau fethu. Sylweddolodd Israel gyfan, o Dan hyd Beerseba, fod Samuel wedi ei sefydlu’n broffwyd i’r ARGLWYDD.]

Salm 139. 1-6, 13-18

Salmau Pwyntiedig

Arglwydd, yr wyt wedi fy chwilio / a’m had/nabod :

Gwyddost ti pa bryd y byddaf yn eistedd ac yn codi •

yr wyt wedi / deall • fy / meddwl • o / bell;

Yr wyt wedi mesur fy / ngherdded • a’m / gorffwys :

ac yr wyt yn gy/farwydd • â’m / holl – / ffyrdd.

Oherwydd nid oes air / ar fy / nhafod :

heb i ti / Arglwydd • ei / wybod • i / gyd.

Yr wyt wedi cau amdanaf yn ôl / ac ym/laen :

ac wedi / gosod dy / law – / drosof.

Y mae’r wybodaeth hon yn rhy / ryfedd • i / mi :

y mae’n rhy / uchel • i / mi ei / chyrraedd.

Ti a greodd fy / ymys/garoedd :

a’m / llunio • yng / nghroth fy / mam.

Clodforaf di, oherwydd yr wyt yn ofnadwy / a rhy/feddol :

ac y mae dy weith/redoedd / yn rhy/feddol;

Yr wyt yn fy ad/nabod • mor / dda :

ni chuddiwyd fy ngwneu/thuriad / oddi / wrthyt

Pan oeddwn yn cael fy / ngwneud • yn y / dirgel :

ac yn cael fy llunio / yn nyfn/deroedd • y / ddaear.

Gwelodd dy lygaid fy / nefnydd / di-lun :

y mae’r cyfan wedi ei ysgri/fennu / yn dy / lyfr;

Cafodd fy / nyddiau • eu / ffurfio :

pan nad / oedd yr / un o/honynt.

Mor ddwfn i mi yw dy fe/ddyliau • O / Dduw :

ac / mor llu/osog • eu / nifer!

Os cyfrifaf hwy, y maent yn / amlach • na’r / tywod :

a phe gorffennwn hynny, byddit / ti’n par/hau • gyda / mi.

2 Corinthiaid 4. 5-12

Nid ein pregethu ein hunain yr ydym, ond Iesu Grist yn Arglwydd, a ninnau yn weision i chwi er mwyn Iesu. Oherwydd y Duw a ddywedodd, “Llewyrched goleuni o’r tywyllwch”, a lewyrchodd yn ein calonnau i roi i ni oleuni’r wybodaeth am ogoniant Duw yn wyneb Iesu Grist.

Ond y mae’r trysor hwn gennym mewn llestri pridd, i ddangos mai eiddo Duw yw’r gallu tra rhagorol, ac nid eiddom ni. Ym mhob peth yr ydym yn cael ein gorthrymu ond nid ein llethu, ein bwrw i ansicrwydd ond nid i anobaith, ein herlid ond nid ein gadael yn amddifad, ein taro i lawr ond nid ein dinistrio. Yr ydym bob amser yn dwyn gyda ni yn ein corff farwolaeth yr Arglwydd Iesu, er mwyn i fywyd Iesu hefyd gael ei ddwyn i’r amlwg yn ein corff ni. Oherwydd yr ydym ni, a ninnau’n fyw, yn cael ein traddodi yn wastad i farwolaeth er mwyn Iesu, i fywyd Iesu hefyd gael ei ddwyn i’r amlwg yn ein cnawd marwol ni. Felly y mae marwolaeth ar waith ynom ni, a bywyd ynoch chwi. 

Marc 2.23 – 3.6

Un Saboth yr oedd yn mynd trwy’r caeau ŷd, a dechreuodd ei ddisgyblion dynnu’r tywysennau wrth fynd. Ac meddai’r Phariseaid wrtho, “Edrych, pam y maent yn gwneud peth sy’n groes i’r Gyfraith ar y Saboth?” Dywedodd yntau wrthynt, “Onid ydych chwi erioed wedi darllen beth a wnaeth Dafydd, pan oedd mewn angen, ac eisiau bwyd arno ef a’r rhai oedd gydag ef? Sut yr aeth i mewn i dŷ Dduw, yn amser Abiathar yr archoffeiriad, a bwyta’r torthau cysegredig nad yw’n gyfreithlon i neb eu bwyta ond yr offeiriaid; ac fe’u rhoddodd hefyd i’r rhai oedd gydag ef?” Dywedodd wrthynt hefyd, “Y Saboth a wnaethpwyd er mwyn dyn, ac nid dyn er mwyn y Saboth. Felly y mae Mab y Dyn yn arglwydd hyd yn oed ar y Saboth.”

Aeth i mewn eto i’r synagog, ac yno yr oedd dyn a chanddo law wedi gwywo. Ac yr oeddent â’u llygaid arno i weld a fyddai’n iacháu’r dyn ar y Saboth, er mwyn cael cyhuddiad i’w ddwyn yn ei erbyn. A dywedodd wrth y dyn â’r llaw ddiffrwyth, “Saf yn y canol.” Yna dywedodd wrthynt, “A yw’n gyfreithlon gwneud da ar y Saboth, ynteu gwneud drwg, achub bywyd, ynteu lladd?” Yr oeddent yn fud. Yna edrychodd o gwmpas arnynt mewn dicter, yn drist oherwydd eu hystyfnigrwydd, a dywedodd wrth y dyn, “Estyn dy law.” Estynnodd yntau hi, a gwnaed ei law yn iach. Ac fe aeth y Phariseaid allan ar eu hunion a chynllwyn â’r Herodianiaid yn ei erbyn, sut i’w ladd.

Cysylltedig

Deuteronomium 5. 12-15

“Cadw’r dydd Saboth yn gysegredig, fel y gorchmynnodd yr ARGLWYDD dy Dduw iti. Chwe diwrnod yr wyt i weithio a gwneud dy holl waith, ond y mae’r seithfed dydd yn Saboth yr ARGLWYDD dy Dduw; na wna ddim gwaith y dydd hwnnw, ti na’th fab, na’th ferch, na’th was, na’th forwyn, na’th ych, na’th asyn, nac un o’th anifeiliaid, na’r estron sydd o fewn dy byrth, er mwyn i’th was a’th forwyn gael gorffwys fel ti dy hun. Cofia iti fod yn gaethwas yng ngwlad yr Aifft, ac i’r ARGLWYDD dy Dduw dy arwain allan oddi yno â llaw gadarn a braich estynedig; am hyn y gorchmynnodd yr ARGLWYDD dy Dduw iti gadw’r dydd Saboth.

Salm 81. 1-10

Salmau Pwyntiedig

Canwch fawl i / Dduw, ein / nerth :

bloeddiwch mewn gor/foledd • i / Dduw – / Jacob.

Rhowch gân a / chanu’r / tympan :

y / delyn / fwyn a’r / nabl.

Canwch utgorn ar y / lleuad / newydd :

ar y lleuad / lawn ar / ddydd ein / gŵyl.

Oherwydd y mae hyn yn / ddeddf yn / Israel :

yn / rheol gan / Dduw – / Jacob,

Wedi ei roi’n orchymyn i Joseff

pan ddaeth allan o / wlad yr / Aifft :

clywaf iaith nad / wyf yn / ei had/nabod.

Ysgafnheais y baich / ar dy / ysgwydd :

a rhyddhau dy ddwylo / oddi / wrth • y bas/gedi.

Pan waeddaist mewn cyfyngder, gwa/redais / di :

ac atebais di yn ddirgel yn y taranau •

profais / di wrth / ddyfroedd / Meriba.

Gwrando, fy mhobl, a dygaf dystiolaeth / yn dy / erbyn :

O na fyddit yn / gwrando / arnaf • fi / Israel!

Na fydded / gennyt • dduw / estron :

a phaid ag y/mostwng / i dduw / dieithr.

Myfi yw’r Arglwydd dy Dduw •

a’th ddygodd i / fyny • o’r / Aifft :

agor dy / geg, ac / fe’i – / llanwaf.

2 Corinthiaid 4. 5-12

Marc 2.23 – 3.6

o Gair yr Arglwydd 2011 – yr Eglwys yng Nghymru Hawlfraint © Cyhoeddiadau’r Eglwys yng Nghymru 2011