Darlleniadau’r

Yr Ystwyll 2. 18.01. 2026

Colect

Cyfoes

Hollalluog Dduw, yng Nghrist yr wyt yn gwneud popeth yn newydd:

trawsffurfia dlodi ein natur â chyfoeth dy ras,

ac yn adnewyddiad ein bywydau gwna’n hysbys dy ogoniant nefol;

trwy Iesu Grist dy Fab ein Harglwydd sy’n fyw ac yn teyrnasu gyda thi

a’r Ysbryd Glân, yn un Duw, yn awr ac am byth. Amen.

Eseia 49. 1-7

Gwrandewch arnaf, chwi ynysoedd, rhowch sylw, chwi bobl o bell. Galwodd yr ARGLWYDD fi o’r groth; o fru fy mam fe’m henwodd. Gwnaeth fy ngenau fel cleddyf llym, a’m cadw yng nghysgod ei law; gwnaeth fi yn saeth loyw, a’m cuddio yng nghawell ei saethau. Dywedodd wrthyf, “Fy ngwas wyt ti; ynot ti, Israel, y caf ogoniant.” Dywedais innau, “Llafuriais yn ofer, a threuliais fy nerth i ddim; er hynny y mae fy achos gyda’r ARGLWYDD a’m gwobr gyda’m Duw.”

Ac yn awr, llefarodd yr ARGLWYDD, a’m lluniodd o’r groth yn was iddo, i adfer Jacob iddo a chasglu Israel ato, i’m gogoneddu yng ngŵydd yr ARGLWYDD, am fod fy Nuw yn gadernid i mi. Dywedodd, “Peth bychan yw i ti fod yn was i mi, i godi llwythau Jacob ar eu traed, ac adfer rhai cadwedig Israel; fe’th wnaf di yn oleuni i’r cenhedloedd, i’m hiachawdwriaeth gyrraedd hyd eithaf y ddaear.”

Fel hyn y dywed yr ARGLWYDD, Gwaredydd Israel, a’i Sanct, wrth yr un a ddirmygir ac a ffieiddir gan bobloedd, wrth gaethwas y trahaus: “Bydd brenhinoedd yn sefyll pan welant, a’r tywysogion yn ymgrymu, o achos yr ARGLWYDD, sy’n ffyddlon, a Sanct Israel, a’th ddewisodd di.”

Salm 40. 1-11

Testun Beiblaidd

Bûm yn disgwyl a disgwyl wrth yr ARGLWYDD, ac yna plygodd ataf a gwrando fy nghri. Cododd fi i fyny o’r pwll lleidiog, allan o’r mwd a’r baw; gosododd fy nhraed ar graig, a gwneud fy nghamau’n ddiogel. Rhoddodd yn fy ngenau gân newydd, cân o foliant i’n Duw; bydd llawer, pan welant hyn, yn ofni ac yn ymddiried yn yr ARGLWYDD.

Gwyn ei fyd y sawl sy’n rhoi ei ymddiriedaeth yn yr ARGLWYDD, ac nad yw’n troi at y beilchion, nac at y rhai sy’n dilyn twyll. Mor niferus, O ARGLWYDD, fy Nuw, yw’r rhyfeddodau a wnaethost, a’th fwriadau ar ein cyfer; nid oes tebyg i ti! Dymunwn eu cyhoeddi a’u hadrodd, ond maent yn rhy niferus i’w rhifo.

Nid wyt yn dymuno aberth ac offrwm — rhoddaist imi glustiau agored — ac nid wyt yn gofyn poethoffrwm ac aberth dros bechod. Felly dywedais, “Dyma fi’n dod; y mae wedi ei ysgrifennu mewn rhol llyfr amdanaf fy mod yn hoffi gwneud ewyllys fy Nuw, a bod dy gyfraith yn fy nghalon.”

Bûm yn cyhoeddi cyfiawnder yn y gynulleidfa fawr; nid wyf wedi atal fy ngwefusau, fel y gwyddost, O ARGLWYDD.

Ni chuddiais dy gyfiawnder yn fy nghalon, ond dywedais am dy gadernid a’th waredigaeth; ni chelais dy gariad a’th wirionedd rhag y gynulleidfa fawr.

Paid tithau, ARGLWYDD, ag atal dy dosturi oddi wrthyf; bydded dy gariad a’th wirionedd yn fy nghadw bob amser.

1 Corinthiaid 1. 1-9

Paul, apostol Crist Iesu trwy alwad a thrwy ewyllys Duw, a’r brawd Sosthenes, at eglwys Dduw sydd yng Nghorinth, at y rhai a sancteiddiwyd yng Nghrist Iesu, ac sydd trwy alwad Duw yn saint, ynghyd â phawb ym mhob man sydd yn galw ar enw ein Harglwydd Iesu Grist, eu Harglwydd hwy a ninnau. Gras a thangnefedd i chwi oddi wrth Dduw ein Tad a’r Arglwydd Iesu Grist.

Yr wyf yn diolch i’m Duw bob amser amdanoch chwi, ar gyfrif y gras dwyfol a roddwyd ichwi yng Nghrist Iesu, am eich cyfoethogi ynddo ef ym mhob peth, ym mhob ymadrodd a phob gwybodaeth, fel bod y dystiolaeth am Grist wedi ei chadarnhau yn eich plith. Oherwydd hyn, nid ydych yn ddiffygiol mewn unrhyw ddawn, wrth ichwi ddisgwyl am ddatguddiad ein Harglwydd Iesu Grist. Bydd ef yn eich cadw’n gadarn hyd y diwedd, fel na bydd cyhuddiad yn eich erbyn yn Nydd ein Harglwydd Iesu Grist. Y mae Duw’n ffyddlon, a thrwyddo ef y’ch galwyd chwi i gymdeithas ei Fab ef, Iesu Grist ein Harglwydd ni.

Ioan 1. 29-42

Trannoeth gwelodd Iesu’n dod tuag ato, a dywedodd, “Dyma Oen Duw, sy’n cymryd ymaith bechod y byd! Hwn yw’r un y dywedais i amdano, ‘Ar f’ôl i y mae gŵr yn dod sydd wedi fy mlaenori i, oherwydd yr oedd yn bod o’m blaen i.’ Nid oeddwn innau’n ei adnabod, ond deuthum i yn bedyddio â dŵr er mwyn hyn, iddo ef gael ei amlygu i Israel.” A thystiodd Ioan fel hyn: “Gwelais yr Ysbryd yn disgyn o’r nef fel colomen, ac fe arhosodd arno ef. Nid oeddwn innau’n ei adnabod, ond yr un a’m hanfonodd i fedyddio â dŵr, dywedodd ef wrthyf, ‘Pwy bynnag y gweli di’r Ysbryd yn disgyn ac yn aros arno, hwn yw’r un sy’n bedyddio â’r Ysbryd Glân.’ Yr wyf finnau wedi gweld ac wedi dwyn tystiolaeth mai Mab Duw yw hwn.”

Trannoeth yr oedd Ioan yn sefyll eto gyda dau o’i ddisgyblion, ac wrth wylio Iesu’n cerdded heibio meddai, “Dyma Oen Duw!” Clywodd ei ddau ddisgybl ef yn dweud hyn, ac aethant i ganlyn Iesu. Troes Iesu, ac wrth eu gweld yn canlyn, dywedodd wrthynt, “Beth yr ydych yn ei geisio?” Dywedasant wrtho, “Rabbi,” (ystyr hyn, o’i gyfieithu, yw Athro) “ble’r wyt ti’n aros?” Dywedodd wrthynt, “Dewch i weld.” Felly aethant a gweld lle’r oedd yn aros; a’r diwrnod hwnnw arosasant gydag ef. Yr oedd hi tua phedwar o’r gloch y prynhawn. Andreas, brawd Simon Pedr, oedd un o’r ddau a aeth i ganlyn Iesu ar ôl gwrando ar Ioan. Y peth cyntaf a wnaeth hwn oedd cael hyd i’w frawd, Simon, a dweud wrtho, “Yr ydym wedi darganfod y Meseia” (hynny yw, o’i gyfieithu, Crist). Daeth ag ef at Iesu. Edrychodd Iesu arno a dywedodd, “Ti yw Simon fab Ioan; dy enw fydd Ceffas” (enw a gyfieithir Pedr).