Darlleniadau’r

Pasg 2. 12.04. 2026

Colect

Cyfoes

Dad hollalluog, rhoddaist dy unig Fab i farw dros ein pechodau

ac i gyfodi drachefn i’n cyfiawnhau:

caniatâ i ni fwrw ymaith surdoes malais a drygioni

er mwyn inni dy wasanaethu’n wastadol mewn purdeb bywyd a gwirionedd;

trwy haeddiannau dy Fab Iesu Grist ein Harglwydd

sy’n fyw ac yn teyrnasu gyda thi, yn undod yr Ysbryd Glân,

yn un Duw, yn awr ac am byth. Amen.

Actau 2. 14a, 22-32

“Chwi Iddewon, a thrigolion Jerwsalem oll, bydded hyn yn hysbys i chwi; gwrandewch ar fy ngeiriau.

“Bobl Israel, clywch hyn: sôn yr wyf am Iesu o Nasareth, gŵr y mae ei benodi gan Dduw wedi ei amlygu i chwi trwy wyrthiau a rhyfeddodau ac arwyddion a gyflawnodd Duw trwyddo ef yn eich mysg chwi, fel y gwyddoch chwi eich hunain. Yr oedd hwn wedi ei draddodi trwy fwriad penodedig a rhagwybodaeth Duw, ac fe groeshoeliasoch chwi ef drwy law estroniaid, a’i ladd. Ond cyfododd Duw ef, gan ei ryddhau o wewyr angau, oherwydd nid oedd dichon i angau ei ddal yn ei afael. Oherwydd y mae Dafydd yn dweud amdano: ‘Yr oeddwn yn gweld yr Arglwydd o’m blaen yn wastad, canys ar fy neheulaw y mae, fel na’m hysgydwer. Am hynny llawenychodd fy nghalon a gorfoleddodd fy nhafod, ie, a bydd fy nghnawd hefyd yn preswylio mewn gobaith; oherwydd ni fyddi’n gadael fy enaid yn Hades, nac yn gadael i’th Sanct weld llygredigaeth. Hysbysaist imi ffyrdd bywyd; byddi’n fy llenwi â llawenydd yn dy bresenoldeb.’

“Gyfeillion, gallaf siarad yn hy wrthych am y patriarch Dafydd, iddo farw a chael ei gladdu, ac y mae ei fedd gyda ni hyd y dydd hwn. Felly, ac yntau’n broffwyd ac yn gwybod i Dduw dyngu iddo ar lw y gosodai un o’i linach ar ei orsedd, rhagweld atgyfodiad y Meseia yr oedd pan ddywedodd: ‘Ni adawyd ef yn Hades, ac ni welodd ei gnawd lygredigaeth.’ Yr Iesu hwn, fe gyfododd Duw ef, peth yr ydym ni oll yn dystion ohono.

Salm 16

Testun Beiblaidd

Cadw fi, O Dduw, oherwydd llochesaf ynot ti. Dywedais wrth yr ARGLWYDD, “Ti yw f’arglwydd, nid oes imi ddaioni ond ynot ti.”

Ac am y duwiau sanctaidd sydd yn y wlad, melltith ar bob un sy’n ymhyfrydu ynddynt.

Amlhau gofidiau y mae’r un sy’n blysio duwiau eraill; ni chynigiaf fi waed iddynt yn ddiodoffrwm, na chymryd eu henwau ar fy ngwefusau.

Ti, ARGLWYDD, yw fy nghyfran a’m cwpan, ti sy’n diogelu fy rhan; syrthiodd y llinynnau i mi mewn mannau dymunol, ac y mae gennyf etifeddiaeth ragorol.

Bendithiaf yr ARGLWYDD a roddodd gyngor i mi; yn y nos y mae fy meddyliau’n fy hyfforddi. Gosodais yr ARGLWYDD o’m blaen yn wastad; am ei fod ar fy neheulaw, ni’m symudir.

Am hynny, llawenha fy nghalon a gorfoledda f’ysbryd, a chaiff fy nghnawd fyw’n ddiogel; oherwydd ni fyddi’n gadael fy enaid i Sheol, ac ni chaiff yr un teyrngar i ti weld Pwll Distryw.

Dangosi i mi lwybr bywyd; yn dy bresenoldeb di y mae digonedd o lawenydd, ac yn dy ddeheulaw fwyniant bythol.

1 Pedr 1. 3-9

Bendigedig fyddo Duw a Thad ein Harglwydd Iesu Grist! O’i fawr drugaredd, fe barodd ef ein geni ni o’r newydd i obaith bywiol trwy atgyfodiad Iesu Grist oddi wrth y meirw, i etifeddiaeth na ellir na’i difrodi, na’i difwyno, na’i difa. Saif hon ynghadw yn y nefoedd i chwi, chwi sydd trwy ffydd dan warchod gallu Duw hyd nes y daw iachawdwriaeth, yr iachawdwriaeth sydd yn barod i’w datguddio yn yr amser diwethaf. Yn wyneb hyn yr ydych yn gorfoleddu, er eich bod, fe ddichon, yn awr yn profi blinder dros dro dan amrywiol brofedigaethau. Y mae hyn wedi digwydd er mwyn i ddilysrwydd eich ffydd chwi, sy’n fwy gwerthfawr na’r aur sy’n darfod — ac y mae hwnnw’n cael ei brofi trwy dân — gael ei amlygu er mawl a gogoniant ac anrhydedd pan ddatguddir Iesu Grist. Yr ydych yn ei garu ef, er na welsoch mohono; ac am eich bod yn awr yn credu ynddo heb ei weld, yr ydych yn gorfoleddu â llawenydd anhraethadwy a gogoneddus wrth ichwi fedi ffrwyth eich ffydd, sef iachawdwriaeth eich eneidiau.

Ioan 20. 19-31

Gyda’r nos ar y dydd cyntaf hwnnw o’r wythnos, yr oedd y drysau wedi eu cloi lle’r oedd y disgyblion, oherwydd eu bod yn ofni’r Iddewon. A dyma Iesu’n dod ac yn sefyll yn eu canol, ac yn dweud wrthynt, “Tangnefedd i chwi!” Wedi dweud hyn, dangosodd ei ddwylo a’i ystlys iddynt. Pan welsant yr Arglwydd, llawenychodd y disgyblion. Meddai Iesu wrthynt eilwaith, “Tangnefedd i chwi! Fel y mae’r Tad wedi fy anfon i, yr wyf fi hefyd yn eich anfon chwi.” Ac wedi dweud hyn, anadlodd arnynt a dweud: “Derbyniwch yr Ysbryd Glân. Os maddeuwch bechodau rhywun, y maent wedi eu maddau; os peidiwch â’u maddau, y maent heb eu maddau.”

Nid oedd Thomas, a elwir Didymus, un o’r Deuddeg, gyda hwy pan ddaeth Iesu atynt. Ac felly dywedodd y disgyblion eraill wrtho, “Yr ydym wedi gweld yr Arglwydd.” Ond meddai ef wrthynt, “Os na welaf ôl yr hoelion yn ei ddwylo, a rhoi fy mys yn ôl yr hoelion, a’m llaw yn ei ystlys, ni chredaf fi byth.”

Ac ymhen wythnos, yr oedd y disgyblion unwaith eto yn y tŷ, a Thomas gyda hwy. A dyma Iesu’n dod, er bod y drysau wedi eu cloi, ac yn sefyll yn y canol a dweud, “Tangnefedd i chwi!” Yna meddai wrth Thomas, “Estyn dy fys yma. Edrych ar fy nwylo. Estyn dy law a’i rhoi yn fy ystlys. A phaid â bod yn anghredadun, bydd yn gredadun.” Atebodd Thomas ef, “Fy Arglwydd a’m Duw!” Dywedodd Iesu wrtho, “Ai am i ti fy ngweld i yr wyt ti wedi credu? Gwyn eu byd y rhai a gredodd heb iddynt weld.”

Yr oedd llawer o arwyddion eraill, yn wir, a wnaeth Iesu yng ngŵydd ei ddisgyblion, nad ydynt wedi eu cofnodi yn y llyfr hwn. Ond y mae’r rhain wedi eu cofnodi er mwyn i chwi gredu mai Iesu yw’r Meseia, Mab Duw, ac er mwyn i chwi trwy gredu gael bywyd yn ei enw ef.

Exodus 14. 10-31; 15. 20, 21

Wrth i Pharo nesáu, edrychodd yr Israeliaid i fyny a gweld yr Eifftiaid yn dod ar eu holau, ac yn eu dychryn gwaeddodd pobl Israel ar yr ARGLWYDD. Dywedasant wrth Moses, “Ai am nad oedd beddau yn yr Aifft y dygaist ni i’r anialwch i farw? Pam y gwnaethost hyn i ni, a dod â ni allan o’r Aifft? Onid oeddem wedi dweud wrthyt yn yr Aifft am adael llonydd inni wasanaethu’r Eifftiaid? Byddai’n well inni eu gwasanaethu hwy na marw yn yr anialwch.” Dywedodd Moses wrth y bobl, “Peidiwch ag ofni; byddwch gadarn ac edrychwch ar y waredigaeth y mae’r ARGLWYDD yn ei rhoi i chwi heddiw, oherwydd ni fyddwch yn gweld yr Eifftiaid a welsoch heddiw byth mwy. Bydd yr ARGLWYDD yn ymladd drosoch; am hynny, byddwch dawel.” Dywedodd yr ARGLWYDD wrth Moses, “Pam yr wyt yn gweiddi arnaf? Dywed wrth yr Israeliaid am fynd ymlaen. Cod dithau dy wialen, ac estyn dy law allan dros y môr i’w rannu, er mwyn i’r Israeliaid fynd trwy ei ganol ar dir sych. Byddaf finnau’n caledu calonnau’r Eifftiaid er mwyn iddynt eu dilyn, ac enillaf ogoniant ar draul Pharo a’i holl fyddin, ei gerbydau a’i farchogion. Caiff yr Eifftiaid wybod mai myfi yw’r ARGLWYDD pan enillaf ogoniant ar draul Pharo a’i gerbydau a’i farchogion.” Symudodd angel Duw, a fu’n mynd o flaen byddin Israel, ac aeth y tu ôl iddynt; a symudodd y golofn niwl a fu o’u blaen, a safodd y tu ôl iddynt, gan aros rhwng byddin yr Aifft a byddin Israel. Yr oedd y cwmwl yn dywyllwch, ond yn goleuo trwy’r nos i’r Israeliaid; ac ni ddaeth y naill ar gyfyl y llall trwy’r nos. Estynnodd Moses ei law dros y môr, a thrwy’r nos gyrrodd yr ARGLWYDD y môr yn ei ôl â gwynt cryf o’r dwyrain. Gwnaeth y môr yn sychdir, a holltwyd y dyfroedd. Aeth yr Israeliaid trwy ganol y môr ar dir sych, ac yr oedd y dyfroedd fel mur ar y naill ochr a’r llall. Erlidiodd yr Eifftiaid hwy, ac aeth holl feirch Pharo, ei gerbydau a’i farchogion, ar eu holau i ganol y môr. Yn ystod gwyliadwriaeth y bore, edrychodd yr ARGLWYDD ar fyddin yr Eifftiaid trwy’r golofn dân a’r cwmwl, a daliodd hwy trwy gloi olwynion eu cerbydau a’i gwneud yn anodd iddynt yrru ymlaen. Yna dywedodd yr Eifftiaid, “Gadewch inni ffoi oddi wrth Israel, oherwydd y mae’r ARGLWYDD yn ymladd drostynt hwy yn erbyn yr Aifft.” Dywedodd yr ARGLWYDD wrth Moses, “Estyn dy law allan dros y môr er mwyn i’r dyfroedd lifo’n ôl dros yr Eifftiaid a’u cerbydau a’u marchogion.” Felly estynnodd Moses ei law dros y môr, ac erbyn y bore yr oedd y môr wedi dychwelyd i’w le. Ceisiodd yr Eifftiaid ffoi rhagddo, ond bwriodd yr ARGLWYDD hwy i ganol y môr. Dychwelodd y dyfroedd a gorchuddio’r cerbydau a’r marchogion, a holl fyddin Pharo oedd wedi dilyn yr Israeliaid i’r môr, heb adael yr un ohonynt ar ôl. Ond cerddodd yr Israeliaid trwy ganol y môr ar dir sych, ac yr oedd y dyfroedd fel mur ar y naill ochr a’r llall. Felly achubodd yr ARGLWYDD Israel o law’r Eifftiaid y diwrnod hwnnw, a gwelsant yr Eifftiaid yn gorwedd yn farw ar lan y môr. Pan welodd Israel y weithred fawr a wnaeth yr ARGLWYDD yn erbyn yr Eifftiaid, daethant i’w ofni ac i ymddiried ynddo ef ac yn ei was Moses.

Yna cymerodd Miriam y broffwydes, chwaer Aaron, dympan yn ei llaw, ac aeth yr holl wragedd allan ar ei hôl a dawnsio gyda thympanau. Canodd Miriam gân iddynt: “Canwch i’r ARGLWYDD am iddo weithredu’n fuddugoliaethus; bwriodd y ceffyl a’i farchog i’r môr.”