Darlleniadau’r

Y Drindod 19. 11.10. 2026.

Colect

Cyfoes

O Dduw, gan na allwn hebot ti dy fodloni di;

yn dy drugaredd caniatâ fod i’th Ysbryd Glân

ym mhob peth gyfarwyddo a llywio ein calonnau;

trwy Iesu Grist ein Harglwydd, sy’n fyw ac yn teyrnasu gyda thi

a’r Ysbryd Glân, yn un Duw, yn awr ac am byth. Amen.

Parhaol

Exodus 32. 1-14

Pan welodd y bobl fod Moses yn oedi dod i lawr o’r mynydd, daethant ynghyd at Aaron a dweud wrtho, “Cod, gwna inni dduwiau i fynd o’n blaen, oherwydd ni wyddom beth a ddig-wyddodd i’r Moses hwn a ddaeth â ni i fyny o wlad yr Aifft.” Dywedodd Aaron wrthynt, “Tynnwch y tlysau aur sydd ar glustiau eich gwragedd a’ch meibion a’ch merched, a dewch â hwy ataf fi.” Felly tynnodd yr holl bobl eu clustlysau aur, a daethant â hwy at Aaron. Cymerodd yntau y tlysau ganddynt, ac wedi eu trin â chŷn, gwnaeth lo tawdd ohonynt. Dywedodd y bobl, “Dyma, O Israel, dy dduwiau a ddaeth â thi i fyny o wlad yr Aifft.” Pan welodd Aaron y llo tawdd, adeiladodd allor o’i flaen a chyhoeddodd, “Yfory bydd gŵyl i’r ARGLWYDD.” Trannoeth codasant yn gynnar ac offrymu poethoffrymau, a dod â heddoffrymau; yna eisteddodd y bobl i fwyta ac yfed, ac ymroi i gyfeddach.

Dywedodd yr ARGLWYDD wrth Moses, “Dos i lawr, oherwydd y mae’r bobl y daethost â hwy i fyny o wlad yr Aifft wedi eu halogi eu hunain. Y maent wedi cilio’n gyflym oddi wrth y ffordd a orchmynnais iddynt; gwnaethant iddynt eu hunain lo tawdd, ac y maent wedi ei addoli ac aberthu iddo, a dweud, ‘Dyma, O Israel, dy dduwiau a ddaeth â thi i fyny o wlad yr Aifft.'” Dywedodd yr ARGLWYDD wrth Moses, “Yr wyf wedi gweld mor wargaled yw’r bobl hyn; yn awr, gad lonydd imi er mwyn i’m llid ennyn yn eu herbyn a’u difa; ond ohonot ti fe wnaf genedl fawr.”

Ymbiliodd Moses â’r ARGLWYDD ei Dduw, a dweud, “O ARGLWYDD, pam y mae dy lid yn ennyn yn erbyn dy bobl a ddygaist allan o wlad yr Aifft â nerth mawr ac â llaw gadarn? Pam y caiff yr Eifftiaid ddweud, ‘Â malais yr aeth â hwy allan, er mwyn eu lladd yn y mynyddoedd a’u difa oddi ar wyneb y ddaear’? Tro oddi wrth dy lid angerddol, a bydd edifar am iti fwriadu drwg i’th bobl. Cofia Abraham, Isaac ac Israel, dy weision y tyngaist iddynt yn d’enw dy hun a dweud, ‘Amlhaf eich disgynyddion fel sêr y nefoedd, a rhoddaf yr holl wlad hon iddynt, fel yr addewais, yn etifeddiaeth am byth.'” Yna bu’n edifar gan yr ARGLWYDD am iddo fwriadu drwg i’w bobl.

Salm 106. 1-6, [19-23]

Testun Beiblaidd

1-6

Molwch yr ARGLWYDD. Diolchwch i’r ARGLWYDD, oherwydd da yw, ac y mae ei gariad hyd byth. Pwy all draethu gweithredoedd nerthol yr ARGLWYDD, neu gyhoeddi ei holl foliant? Gwyn eu byd y rhai sy’n cadw barn, ac yn gwneud cyfiawnder bob amser.

Cofia fi, ARGLWYDD, pan wnei ffafr â’th bobl; ymwêl â mi, pan fyddi’n gwaredu, imi gael gweld llwyddiant y rhai a ddewisi, a llawenhau yn llawenydd dy genedl, a gorfoleddu gyda’th etifeddiaeth di.

Yr ydym ni, fel ein hynafiaid, wedi pechu; yr ydym wedi troseddu a gwneud drygioni.

[19-23]

Gwnaethant lo yn Horeb, ac ymgrymu i’r ddelw, gan newid yr un oedd yn ogoniant iddynt am ddelw o ych yn pori gwellt. Yr oeddent wedi anghofio Duw, eu Gwaredydd, a oedd wedi gwneud pethau mawrion yn yr Aifft, pethau rhyfeddol yng ngwlad Ham, a phethau ofnadwy ger y Môr Coch. Felly dywedodd ef y byddai’n eu dinistrio, oni bai i Moses, yr un a ddewisodd, sefyll yn y bwlch o’i flaen, i droi’n ôl ei ddigofaint rhag eu dinistrio.

Philipiaid 4. 1-9

Am hynny, fy nghyfeillion, anwyliaid yr wyf yn hiraethu amdanynt, fy llawenydd a’m coron, safwch yn gadarn fel hyn yn yr Arglwydd, fy nghyfeillion annwyl.

Yr wyf yn annog Euodia, ac yn annog Syntyche, i fyw’n gytûn yn yr Arglwydd. Ac yn wir y mae gennyf gais i tithau, fy nghydymaith cywir dan yr iau: rho dy gymorth i’r gwragedd hyn a gydymdrechodd â mi o blaid yr Efengyl, ynghyd â Clement a’m cydweithwyr eraill, sydd â’u henwau yn llyfr y bywyd.

Llawenhewch yn yr Arglwydd bob amser; fe’i dywedaf eto, llawenhewch. Bydded eich hynawsedd yn hysbys i bob dyn. Y mae’r Arglwydd yn agos. Peidiwch â phryderu am ddim, ond ym mhob peth gwneler eich deisyfiadau yn hysbys i Dduw trwy weddi ac ymbil, ynghyd â diolchgarwch. A bydd tangnefedd Duw, sydd goruwch pob deall, yn gwarchod dros eich calonnau a’ch meddyliau yng Nghrist Iesu.

Bellach, gyfeillion, beth bynnag sydd yn wir, beth bynnag sydd yn anrhydeddus, beth bynnag sydd yn gyfiawn a phur, beth bynnag sydd yn hawddgar a chanmoladwy, pob rhinwedd a phopeth yn haeddu clod, myfyriwch ar y pethau hyn. Y pethau yr ydych wedi eu dysgu a’u derbyn, eu clywed a’u gweled, ynof fi, gwnewch y rhain; a bydd Duw’r tangnefedd gyda chwi.

Mathew 22. 1-14

A llefarodd Iesu drachefn wrthynt ar ddamhegion. “Y mae teyrnas nefoedd,” meddai, “yn debyg i frenin, a drefnodd wledd briodas i’w fab. Anfonodd ei weision i alw’r gwahoddedigion i’r neithior, ond nid oeddent am ddod. Anfonodd eilwaith weision eraill gan ddweud, ‘Dywedwch wrth y gwahoddedigion, “Dyma fi wedi paratoi fy ngwledd, y mae fy mustych a’m llydnod pasgedig wedi eu lladd, a phopeth yn barod; dewch i’r neithior.”‘ Ond ni chymerodd y gwahoddedigion sylw, ac aethant ymaith, un i’w faes, ac un arall i’w fasnach. A gafaelodd y lleill yn ei weision a’u cam-drin yn warthus a’u lladd. Digiodd y brenin, ac anfonodd ei filwyr i ddifetha’r llofruddion hynny a llosgi eu tref. Yna meddai wrth ei weision, ‘Y mae’r wledd briodas yn barod, ond nid oedd y gwahoddedigion yn deilwng. Ewch felly i bennau’r strydoedd, a gwahoddwch bwy bynnag a gewch yno i’r wledd briodas.’ Ac fe aeth y gweision hynny allan i’r ffyrdd a chasglu ynghyd bawb a gawsant yno, yn ddrwg a da. A llanwyd neuadd y wledd briodas gan westeion.

Aeth y brenin i mewn i gael golwg ar y gwesteion a gwelodd yno ddyn heb wisg briodas amdano. Meddai wrtho, ‘Gyfaill, sut y daethost i mewn yma heb wisg briodas?’ A thrawyd y dyn yn fud. Yna dywedodd y brenin wrth ei wasanaethyddion, ‘Rhwymwch ei draed a’i ddwylo a bwriwch ef i’r tywyllwch eithaf; bydd yno wylo a rhincian dannedd.’ Y mae llawer, yn wir, wedi eu gwahodd, ond ychydig wedi eu hethol.”

Cysylltedig

Eseia 25. 1-9

O ARGLWYDD, fy Nuw ydwyt ti; mawrygaf di a chlodforaf dy enw am iti gyflawni bwriad rhyfeddol, sy’n sicr a chadarn ers oesoedd. Gwnaethost ddinas yn bentwr, a thref gaerog yn garnedd; ysgubwyd ymaith y plasty o’r ddinas, ac nis adeiledir byth eto. Am hynny y mae pobl nerthol yn dy ogoneddu, a dinasoedd cenhedloedd trahaus yn dy barchu. Canys buost yn noddfa i’r tlawd, yn noddfa i’r anghenus yn ei gyfyngder, yn lloches rhag y storm ac yn gysgod rhag y gwres. Oherwydd y mae anadl y rhai trahaus fel gwynt oer, neu fel gwres ar dir sych. ‘Rwyt yn tawelu twrf y dieithriaid; fel y bydd gwres yn oeri dan gwmwl, felly y bydd cân y trahaus yn distewi.

Ar y mynydd hwn bydd ARGLWYDD y Lluoedd yn paratoi gwledd o basgedigion i’r bobl i gyd, gwledd o win wedi aeddfedu, o basgedigion breision a hen win wedi ei hidlo’n lân. Ac ar y mynydd hwn fe ddifa’r gorchudd a daenwyd dros yr holl bobloedd, llen galar sy’n cuddio pob cenedl; llyncir angau am byth, a bydd yr ARGLWYDD Dduw yn sychu ymaith ddagrau oddi ar bob wyneb, ac yn symud ymaith warth ei bobl o’r holl ddaear. Yr ARGLWYDD a lefarodd hyn. Yn y dydd hwnnw fe ddywedir, “Wele, dyma ein Duw ni. Buom yn disgwyl amdano i’n gwaredu; dyma’r ARGLWYDD y buom yn disgwyl amdano, gorfoleddwn a llawenychwn yn ei iachawdwriaeth.”

Salm 23

Testun Beiblaidd

Yr ARGLWYDD yw fy mugail, ni bydd eisiau arnaf. Gwna imi orwedd mewn porfeydd breision, a thywys fi gerllaw dyfroedd tawel, ac y mae ef yn fy adfywio. Fe’m harwain ar hyd llwybrau cyfiawnder er mwyn ei enw.

Er imi gerdded trwy ddyffryn tywyll du, nid ofnaf unrhyw niwed, oherwydd yr wyt ti gyda mi, a’th wialen a’th ffon yn fy nghysuro.

Yr wyt yn arlwyo bwrdd o’m blaen yng ngŵydd fy ngelynion; yr wyt yn eneinio fy mhen ag olew; y mae fy nghwpan yn llawn. Yn sicr, bydd daioni a thrugaredd yn fy nilyn bob dydd o’m bywyd, a byddaf yn byw yn nhŷ’r ARGLWYDD weddill fy nyddiau.

Philipiaid 4. 1-9

Mathew 22. 1-14