Darlleniadau’r

Y Drindod 10. 09.08. 2026.

Colect

Cyfoes

Bydded dy glustiau trugarog, O Arglwydd, yn agored i weddïau dy weision gostyngedig;

a gwna iddynt ofyn am y pethau hynny sy’n dderbyniol i ti, fel y bo iddynt gael eu gofynion;

trwy Iesu Grist ein Harglwydd, sy’n fyw ac yn teyrnasu gyda thi,

yn undod yr Ysbryd Glân, yn un Duw, yn awr ac am byth. Amen.

Genesis 37. 1-4, 12-28

Preswyliodd Jacob yng ngwlad Canaan, y wlad yr ymdeithiodd ei dad ynddi.

Dyma hanes tylwyth Jacob.

Yr oedd Joseff yn ddwy ar bymtheg oed, ac yn bugeilio’r praidd gyda’i frodyr, gan helpu meibion Bilha a Silpa, gwragedd ei dad; a chariodd Joseff straeon drwg amdanynt i’w tad. Yr oedd Israel yn caru Joseff yn fwy na’i holl blant, gan mai mab ei henaint ydoedd; a gwnaeth wisg laes iddo. Pan welodd ei frodyr fod eu tad yn ei garu yn fwy na’r un ohonynt, rhoesant eu cas arno fel na fedrent ddweud gair caredig wrtho.

Yr oedd ei frodyr wedi mynd i fugeilio praidd eu tad ger Sichem. A dywedodd Israel wrth Joseff, “Onid yw dy frodyr yn bugeilio ger Sichem? Tyrd, fe’th anfonaf di atynt.” Atebodd yntau, “o’r gorau.” Yna dywedodd wrtho, “Dos i weld sut y mae dy frodyr a’r praidd, a thyrd â gair yn ôl i mi.” Felly anfonodd ef o ddyffryn Hebron, ac aeth tua Sichem.

Cyfarfu gŵr ag ef pan oedd yn crwydro yn y fro, a gofyn iddo, “Beth wyt ti’n ei geisio?” Atebodd yntau, “Rwy’n ceisio fy mrodyr; dywed wrthyf ble maent yn bugeilio.” A dywedodd y gŵr, “Y maent wedi mynd oddi yma, oherwydd clywais hwy’n dweud, ‘Awn i Dothan.'” Felly aeth Joseff ar ôl ei frodyr, a chafodd hyd iddynt yn Dothan. Gwelsant ef o bell, a chyn iddo gyrraedd atynt gwnaethant gynllwyn i’w ladd, a dweud wrth ei gilydd, “Dacw’r breuddwydiwr hwnnw’n dod. Dewch, gadewch inni ei ladd a’i daflu i ryw bydew, a dweud fod anifail gwyllt wedi ei ddifa; yna cawn weld beth a ddaw o’i freuddwydion.” Ond pan glywodd Reuben, achubodd ef o’u gafael a dweud, “Peidiwn â’i ladd.” Dywedodd Reuben wrthynt, “Peidiwch â thywallt gwaed; taflwch ef i’r pydew hwn sydd yn y diffeithwch, ond peidiwch â gwneud niwed iddo.” Dywedodd hyn er mwyn ei achub o’u gafael a’i ddwyn yn ôl at ei dad. A phan ddaeth Joseff at ei frodyr, tynasant ei wisg oddi arno, y wisg laes yr oedd yn ei gwisgo, a’i gymryd a’i daflu i’r pydew. Yr oedd y pydew yn wag, heb ddŵr ynddo.

Tra oeddent yn eistedd i fwyta, codasant eu golwg a gweld cwmni o Ismaeliaid yn dod ar eu taith o Gilead, a’u camelod yn dwyn glud pêr, balm a myrr, i’w cludo i lawr i’r Aifft. A dywedodd Jwda wrth ei frodyr, “Faint gwell fyddwn o ladd ein brawd a chelu ei waed? Dewch, gadewch inni ei werthu i’r Ismaeliaid; peidiwn â gwneud niwed iddo, oherwydd ein brawd ni a’n cnawd ydyw.” Cytunodd ei frodyr. Yna, pan ddaeth marchnatwyr o Midian heibio, codasant Joseff o’r pydew, a’i werthu i’r Ismaeliaid am ugain sicl o arian. Aethant hwythau â Joseff i’r Aifft.

Salm 105. 1-6, 16-22, 45b neu 105. 1-10

Testun Beiblaidd

1-6

Diolchwch i’r ARGLWYDD. Galwch ar ei enw, gwnewch yn hysbys ei weithredoedd ymysg y bobloedd. Canwch iddo, moliannwch ef, dywedwch am ei holl ryfeddodau. Gorfoleddwch yn ei enw sanctaidd; llawenhaed calon y rhai sy’n ceisio’r ARGLWYDD. Ceisiwch yr ARGLWYDD a’i nerth, ceisiwch ei wyneb bob amser. Cofiwch y rhyfeddodau a wnaeth, ei wyrthiau a’r barnedigaethau a gyhoeddodd, chwi ddisgynyddion Abraham, ei was, disgynyddion Jacob, ei etholedig.

7-10

Ef yw’r ARGLWYDD ein Duw, ac y mae ei farnedigaethau dros yr holl ddaear. Y mae’n cofio ei gyfamod dros byth, gair ei orchymyn hyd fil o genedlaethau, sef y cyfamod a wnaeth ag Abraham, a’i lw i Isaac — yr hyn a osododd yn ddeddf i Jacob, ac yn gyfamod tragwyddol i Israel.

16-22

Pan alwodd am newyn dros y wlad, a thorri ymaith eu cynhaliaeth o fara, yr oedd wedi anfon gŵr o’u blaenau, Joseff, a werthwyd yn gaethwas. Doluriwyd ei draed yn y cyffion, a rhoesant haearn am ei wddf, nes i’r hyn a ddywedodd ef ddod yn wir, ac i air yr ARGLWYDD ei brofi’n gywir. Anfonodd y brenin i’w ryddhau — brenin y cenhedloedd yn ei wneud yn rhydd; gwnaeth ef yn feistr ar ei dŷ, ac yn llywodraethwr ar ei holl eiddo, i hyfforddi ei dywysogion yn ôl ei ddymuniad, ac i ddysgu doethineb i’w henuriaid.

45b

Molwch yr ARGLWYDD.

Rhufeiniaid 10. 5-15

Ysgrifennodd Moses am y cyfiawnder trwy y Gyfraith: “Y sawl sy’n cadw ei gofynion a gaiff fyw trwyddynt.” Ond fel hyn y dywed y cyfiawnder trwy ffydd: “Paid â dweud yn dy galon, ‘Pwy a esgyn i’r nef?'” — hynny yw, i ddwyn Crist i lawr — “neu, ‘Pwy a ddisgyn i’r dyfnder?'” — hynny yw, i ddwyn Crist i fyny oddi wrth y meirw. Ond beth mae’n ei ddweud? “Y mae’r gair yn agos atat, yn dy enau ac yn dy galon.” A dyma’r gair yr ydym ni yn ei bregethu, gair ffydd, sef: “Os cyffesi Iesu yn Arglwydd â’th enau, a chredu yn dy galon fod Duw wedi ei gyfodi ef oddi wrth y meirw, cei dy achub.” Oherwydd credu â’r galon sy’n esgor ar gyfiawnder, a chyffesu â’r genau sy’n esgor ar iachawdwriaeth. Y mae’r Ysgrythur yn dweud: “Pob un sy’n credu ynddo, ni chywilyddir mohono.” Nid oes dim gwahaniaeth rhwng Iddewon a Groegiaid. Yr un Arglwydd sydd i bawb, sy’n rhoi o’i gyfoeth i bawb sy’n galw arno. Oherwydd, yng ngeiriau’r Ysgrythur, “bydd pob un sy’n galw ar enw yr Arglwydd yn cael ei achub, pwy bynnag yw.”

Ond sut y mae pobl i alw ar rywun nad ydynt wedi credu ynddo? Sut y maent i gredu yn rhywun nad ydynt wedi ei glywed? Sut y maent i glywed, heb fod rhywun yn pregethu? Sut y maent i bregethu, heb gael eu hanfon? Fel y mae’r Ysgrythur yn dweud: “Mor weddaidd yw traed y rhai sy’n cyhoeddi newyddion da.”

Mathew 14. 22-33

Yna’n ddi-oed gwnaeth i’r disgyblion fynd i’r cwch a hwylio o’i flaen i’r ochr draw, tra byddai ef yn gollwng y tyrfaoedd. Wedi eu gollwng aeth i fyny’r mynydd o’r neilltu i weddïo, a phan aeth hi’n hwyr yr oedd yno ar ei ben ei hun. Yr oedd y cwch eisoes gryn bellter oddi wrth y tir, ac mewn helbul gan y tonnau, oherwydd yr oedd y gwynt yn ei erbyn. Rhwng tri a chwech o’r gloch y bore daeth ef atynt dan gerdded ar y môr. Pan welodd y disgyblion ef yn cerdded ar y môr, dychrynwyd hwy nes dweud, “Drychiolaeth yw”, a gweiddi gan ofn. Ond ar unwaith siaradodd Iesu â hwy. “Codwch eich calon,” meddai, “myfi yw; peidiwch ag ofni.”

Atebodd Pedr ef, “Arglwydd, os tydi yw, gorchymyn i mi ddod atat ar y tonnau.” Meddai Iesu, “Tyrd.” Disgynnodd Pedr o’r cwch a cherddodd ar y tonnau, a daeth at Iesu. Ond pan welodd rym y gwynt brawychodd, ac wrth ddechrau suddo gwaeddodd, “Arglwydd, achub fi.” Estynnodd Iesu ei law ar unwaith a gafael ynddo gan ddweud, “Ti o ychydig ffydd, pam y petrusaist?” Ac wedi iddynt ddringo i’r cwch, gostegodd y gwynt. Yna addolodd y rhai oedd yn y cwch ef, gan ddweud, “Yn wir, Mab Duw wyt ti.”

Cysylltedig

1 Brenhinoedd 19. 9-18

Yno aeth i ogof i aros, a daeth gair yr ARGLWYDD ato gan ddweud, “Beth a wnei di yma, Elias?” Dywedodd yntau, “Bûm i’n selog iawn dros ARGLWYDD Dduw y Lluoedd; cefnodd yr Israeliaid ar dy gyfamod, a bwrw d’allorau i lawr, a lladd dy broffwydi â’r cleddyf; myfi’n unig sydd ar ôl, ac y maent yn ceisio f’einioes innau.”

Yna dywedwyd wrtho, “Dos allan a saf ar y mynydd o flaen yr ARGLWYDD.” A dyma’r ARGLWYDD yn dod heibio. Bu gwynt cryf nerthol, yn rhwygo mynyddoedd a dryllio creigiau, o flaen yr ARGLWYDD; nid oedd yr ARGLWYDD yn y gwynt. Ar ôl y gwynt bu daeargryn; nid oedd yr ARGLWYDD yn y ddaeargryn. Ar ôl y ddaeargryn bu tân; nid oedd yr ARGLWYDD yn y tân. Ar ôl y tân, distawrwydd llethol. Pan glywodd Elias, lapiodd ei wyneb yn ei fantell a mynd i sefyll yng ngenau’r ogof; a daeth llais yn gofyn iddo, “Beth a wnei di yma, Elias?” Atebodd yntau, “Bûm i’n selog iawn dros ARGLWYDD Dduw y Lluoedd; cefnodd yr Israeliaid ar dy gyfamod, a bwrw d’allorau i lawr, a lladd dy broffwydi â’r cleddyf; myfi’n unig sydd ar ôl, ac y maent yn ceisio f’einioes innau.” Dywedodd yr ARGLWYDD wrtho, “Dos yn ôl i gyfeiriad anialwch Damascus, a phan gyrhaeddi, eneinia Hasael yn frenin ar Syria, a Jehu fab Nimsi yn frenin ar Israel, ac Eliseus fab Saffat o Abel-mehola yn broffwyd yn dy le. Pwy bynnag fydd yn dianc rhag cleddyf Hasael, bydd Jehu yn ei ladd; pwy bynnag fydd yn dianc rhag cleddyf Jehu, bydd Eliseus yn ei ladd. Ond gadawaf yn weddill yn Israel y saith mil sydd heb blygu glin i Baal, na’i gusanu.”

Salm 85. 8-13

Testun Beiblaidd

Bydded imi glywed yr hyn a lefara’r Arglwydd DDUW, oherwydd bydd yn cyhoeddi heddwch i’w bobl ac i’w ffyddloniaid, rhag iddynt droi drachefn at ffolineb. Yn wir, y mae ei waredigaeth yn agos at y rhai sy’n ei ofni, fel bod gogoniant yn aros yn ein tir.

Bydd cariad a gwirionedd yn cyfarfod, a chyfiawnder a heddwch yn cusanu ei gilydd. Bydd ffyddlondeb yn tarddu o’r ddaear, a chyfiawnder yn edrych i lawr o’r nefoedd. Bydd yr ARGLWYDD yn rhoi daioni, a’n tir yn rhoi ei gnwd. Bydd cyfiawnder yn mynd o’i flaen, a heddwch yn dilyn yn ôl ei droed.

Rhufeiniaid 10. 5-15

Mathew 14. 22-33