Darlleniadau’r Sul

Darlleniadau’r Sul 24 Mai 2020
Seithfed Sul y Pasg (Sul ar ôl y Dyrchafael)

Y Colect

O Dduw, Brenin y gogoniant,
dyrchefaist dy unig Fab Iesu Grist
â buddugoliaeth fawr i’th deyrnas yn y nefoedd:
erfyniwn arnat beidio â’n gadael yn ddigysur,
ond anfon dy Ysbryd Glân i’n nerthu ni
a’n dyrchafu i’r fan lle’r aeth ein Hiachawdwr Crist o’n blaen,
yr hwn sy’n fyw ac yn teyrnasu gyda thi
a’r Ysbryd Glân,
yn un Duw, yn awr ac am byth.

Yr Hen Destament : Eseciel 36.24-28

Oherwydd byddaf yn eich cymryd o blith y cenhedloedd, yn eich casglu o’r holl wledydd, ac yn dod â chwi i’ch gwlad eich hunain. Taenellaf ddŵr glân drosoch i’ch glanhau; a byddwch yn lân o’ch holl aflendid ac o’ch holl eilunod. Rhof i chwi galon newydd, a bydd ysbryd newydd ynoch; tynnaf allan ohonoch y galon garreg, a rhof i chwi galon gig. Rhof fy ysbryd ynoch, a gwneud ichwi ddilyn fy neddfau a gofalu cadw fy ngorchmynion. Byddwch yn byw yn y tir a roddais i’ch hynafiaid; byddwch yn bobl i mi, a minnau’n Dduw i chwi.

Salm 68. 1-10

Bydded i Dduw godi, ac i’w elynion wasgaru, ac i’r rhai sy’n ei gasáu ffoi o’i flaen. Fel y chwelir mwg, chwâl hwy; fel cwyr yn toddi o flaen tân, bydded i’r drygionus ddarfod o flaen Duw. Ond y mae’r cyfiawn yn llawenhau; y maent yn gorfoleddu gerbron Duw ac yn ymhyfrydu mewn llawenydd.

Canwch i Dduw, molwch ei enw, paratowch ffordd i’r un sy’n marchogaeth trwy’r anialdir; yr ARGLWYDD yw ei enw, gorfoleddwch o’i flaen.

Tad yr amddifaid ac amddiffynnydd y gweddwon yw Duw yn ei drigfan sanctaidd. Mae Duw yn gosod yr unig mewn cartref, ac yn arwain allan garcharorion mewn llawenydd; ond y mae’r gwrthryfelwyr yn byw mewn diffeithwch.

O Dduw, pan aethost ti allan o flaen dy bobl, a gorymdeithio ar draws yr anialwch, crynodd y ddaear a glawiodd y nefoedd o flaen Duw, Duw Sinai, o flaen Duw, Duw Israel. Tywelltaist ddigonedd o law, O Dduw, ac adfer dy etifeddiaeth pan oedd ar ddiffygio; cafodd dy braidd le i fyw ynddi, ac yn dy ddaioni darperaist i’r anghenus, O Dduw.

Y Testament Newydd: Actau 1.6-14

Felly, wedi iddynt ddod ynghyd, fe ofynasant iddo, “Arglwydd, ai dyma’r adeg yr wyt ti am adfer y deyrnas i Israel?” Dywedodd yntau wrthynt, “Nid chwi sydd i wybod amseroedd neu brydiau y mae’r Tad wedi eu gosod o fewn ei awdurdod ef ei hun. Ond fe dderbyniwch nerth wedi i’r Ysbryd Glân ddod arnoch, a byddwch yn dystion i mi yn Jerwsalem, ac yn holl Jwdea a Samaria, a hyd eithaf y ddaear.” Wedi iddo ddweud hyn, a hwythau’n edrych, fe’i dyrchafwyd, a chipiodd cwmwl ef o’u golwg. Fel yr oeddent yn syllu tua’r nef, ac yntau’n mynd, dyma ddau ŵr yn sefyll yn eu hymyl mewn dillad gwyn, ac meddai’r rhain, “Wŷr Galilea, pam yr ydych yn sefyll yn edrych tua’r nef? Yr Iesu hwn, sydd wedi ei gymryd i fyny oddi wrthych i’r nef, bydd yn dod yn yr un modd ag y gwelsoch ef yn mynd i’r nef.”

Yna dychwelsant i Jerwsalem o’r mynydd a elwir Olewydd, sydd yn agos i Jerwsalem, daith Saboth oddi yno. Wedi cyrraedd, aethant i fyny i’r oruwchystafell, lle’r oeddent yn aros: Pedr ac Ioan ac Iago ac Andreas, Philip a Thomas, Bartholomeus a Mathew, Iago fab Alffeus a Simon y Selot a Jwdas fab Iago. Yr oedd y rhain oll yn dyfalbarhau yn unfryd mewn gweddi, ynghyd â rhai gwragedd a Mair, mam Iesu, a chyda’i frodyr.

Yr Efengyl: Ioan 17.1-11

Wedi iddo lefaru’r geiriau hyn, cododd Iesu ei lygaid i’r nef a dywedodd: “O Dad, y mae’r awr wedi dod. Gogonedda dy Fab, er mwyn i’r Mab dy ogoneddu di. Oherwydd rhoddaist iddo ef awdurdod ar bob un, awdurdod i roi bywyd tragwyddol i bawb yr wyt ti wedi eu rhoi iddo ef. A hyn yw bywyd tragwyddol: dy adnabod di, yr unig wir Dduw, a’r hwn a anfonaist ti, Iesu Grist. Yr wyf fi wedi dy ogoneddu ar y ddaear trwy orffen y gwaith a roddaist imi i’w wneud. Yn awr, O Dad, gogonedda di fyfi ger dy fron dy hun â’r gogoniant oedd i mi ger dy fron cyn bod y byd. “Yr wyf wedi amlygu dy enw i’r rhai a roddaist imi allan o’r byd. Eiddot ti oeddent, ac fe’u rhoddaist i mi. Y maent wedi cadw dy air di. Y maent yn gwybod yn awr mai oddi wrthyt ti y mae popeth a roddaist i mi. Oherwydd yr wyf wedi rhoi iddynt hwy y geiriau a roddaist ti i mi, a hwythau wedi eu derbyn, a chanfod mewn gwirionedd mai oddi wrthyt ti y deuthum, a chredu mai ti a’m hanfonodd i. Drostynt hwy yr wyf fi’n gweddïo. Nid dros y byd yr wyf yn gweddïo, ond dros y rhai a roddaist imi, oherwydd eiddot ti ydynt. Y mae popeth sy’n eiddof fi yn eiddot ti, a’r eiddot ti yn eiddof fi. Ac yr wyf fi wedi fy ngogoneddu ynddynt hwy. Nid wyf fi mwyach yn y byd, ond y maent hwy yn y byd. Yr wyf fi’n dod atat ti. O Dad sanctaidd, cadw hwy’n ddiogel trwy dy enw, yr enw a roddaist i mi, er mwyn iddynt fod yn un fel yr ydym ni yn un

Testun allan o Gair yr Arglwydd 2011 – yr Eglwys yng Nghymru Hawlfraint © Cyhoeddiadau’r Eglwys yng Nghymru 2011